Ο επαναστάτης της φακής

Copyright © 2015 Χρήστος Γρ. Γεωργιάδης

Εξώφυλλο: Χρήστος Γρ. Γεωργιάδης

Επιμέλεια-Διορθώσεις: Γιώργος Γκανέλης

Σελιδοποίηση: Χρήστος Γρ. Γεωργιάδης

ISBN: 978-960-93-7591-7

Ψηφιακές εκδόσεις: Ειρηνική Διατροφή

Το μυθιστόρημα «Ο επαναστάτης της φακής»

διατίθεται ελεύθερα στο Διαδίκτυο σε ηλεκτρονική μορφή

με άδεια Creative Commons

Αναφορά Δημιουργού – Μη Εμπορική χρήση

Όχι Παράγωγα έργα 3.0 Ελλάδα

[ Attribution-NonCommercial-ShareAlike Greece 3.0 ]

Το παρόν έργο πνευματικής ιδιοκτησίας προστατεύεται από τις

διατάξεις του ελληνικού νόμου (ν. 2121/1993) και τις διεθνείς

συμβάσεις περί πνευματικής ιδιοκτησίας.

Απαγορεύεται αυστηρά η πώληση του με σκοπό το κέρδος.

Απαγορεύεται η διασκευή και επεξεργασία του παρόντος έργου

από πρόσωπα (νομικά ή φυσικά) χωρίς την γραπτή άδεια του

συγγραφέα. Επιτρέπεται η διανομή του σε τρίτους εφόσον γίνει

αναφορά στον δημιουργό, και τηρηθούν υποχρεωτικά οι

παραπάνω προϋποθέσεις.

_____________________

Αφιερώνεται στα παιδιά και στους νέους που είναι το μέλλον αυτού του

κόσμου. Ιδιαίτερα αφιερώνεται σε εκείνα τα παιδιά και νέους που στη λέξη

επαναστάτης δίνουν το πραγματικό νόημα της ειρήνης, της ελευθερίας, της

δικαιοσύνης και του σεβασμού της ζωής για όλους, δείχνοντας στην

ανθρωπότητα το νέο κεφάλαιο που πρέπει να προχωρήσουμε.

_____________________

Εισαγωγικό σημείωμα από τον συγγραφέα

Πίσω από τον ωκεανό της ανθρώπινης δυστυχίας βρίσκεται ένας

απείρως μεγαλύτερος και τραγικότερος ωκεανός: αυτός της

δυστυχίας των ζώων. Μόνο για τη «τροφή» μας σφαγιάζονται πάνω

από 60 δις ζώα της στεριάς κάθε χρόνο σε όλο το κόσμο – μια

βαρβαρότητα ασύλληπτη η οποία κυριολεκτικά διαπράττεται

χωρίς λόγο αφού θα μπορούσαμε όχι απλά να επιβιώσουμε αλλά

κυριολεκτικά να θριαμβεύσουμε από μια διατροφή αναίμακτη και

ειρηνική, προερχόμενη αποκλειστικά από τα φυτά.

Οι δυο δυστυχίες είναι αλληλένδετες και ουσιαστικά αυτή των

ζώων αποτελεί το υπόβαθρο για την άλλη. Η γνωστή ρήση του

Μάρτιν Λούθερ Κίνγκ «η αδικία κάπου είναι απειλή για το δίκιο

παντού» υπογραμμίζει αυτή την άμεση σύνδεση και φωτίζει την

επίγνωση ότι αν δεν ειρηνεύσει η διατροφή μας, δεν θα ειρηνεύσει

η κοινωνία και ο κόσμος μας.

Τα νέα παιδιά, το μέλλον αυτού του κόσμου, είναι ένα υπέροχο

θετικό δυναμικό που ενώ είναι σε μια ηλικία που θα έπρεπε να

στύβουν τη πέτρα της αδικίας και να πρωτοστατούν στην επίλυση

των ζητημάτων κοινωνικής δικαιοσύνης, είναι σήμερα

παροπλισμένα όσο ποτέ άλλοτε και εγκλωβισμένα στην αδιαφορία

και στην απάθεια. Και η τραγική ειρωνεία είναι ότι φτάσαμε στο

σημείο να αφθονούν οι «πτυχιούχοι» όμως ο κόσμος να πηγαίνει

συνεχώς προς το χειρότερο. Η παιδεία παγκόσμια έχει αποτύχει:

δεν είναι αυτή που χρειάζεται ο άνθρωπος για να ανταποκριθεί στις

απαιτήσεις και στο γίγνεσθαι του μοναδικού στο σύμπαν πλανήτη

της ζωής που μας φιλοξενεί. Αυτή η παιδεία μπορεί να παράγει

μυαλά που σχεδιάζουν διαστημόπλοια αλλά δυστυχώς δεν μπορεί

να κάνει τις καρδιές να πάλλονται από τον σεβασμό προς την αξία

της ζωής.

Όμως σιγά σιγά φαίνεται ότι κατανοούμε το τραγικό αδιέξοδο της

πορείας που ακολουθούμε και έχουμε ήδη μπει στη φάση της

αναθεώρησης του σκεπτικού και των συμπεριφορών μας. Και

αυτός ο προβληματισμός πηγαίνει κατευθείαν σε μια πράξη

υπεράνω υποψίας: στην τροφή μας η οποία συνειδητοποιούμε ότι

είναι η τεράστια δύναμη η οποία μπορεί να διαμορφώνει το τοπίο

του κόσμου μας είτε προς το χειρότερο (όπως σήμερα), είτε προς

το καλύτερο, το αειφόρο, και το ειρηνικό.

Το κάλεσμα λοιπόν είναι να επαναφέρουμε την δικαιοσύνη στη πιο

βασική μας βιολογική ανάγκη και το βιβλίο αυτό φιλοδοξεί να

μεγεθύνει και να διαδώσει αυτό το κάλεσμα.

_____________________

«Η αληθινή ανθρώπινη καλοσύνη, σε όλη της την αγνότητα και

ελευθερία, μπορεί να έρθει στο προσκήνιο μόνο όταν ο

παραλήπτης της δεν έχει καμία δύναμη.

Η αληθινή ηθική δοκιμασία της ανθρωπότητας, η θεμελιώδης

δοκιμασία της (η οποία βρίσκεται βαθιά κρυμμένη), αποτελείται

από τη στάση της απέναντι σε εκείνους που είναι στο έλεός της:

τα ζώα.

Και από αυτή την άποψη η ανθρωπότητα έχει υποστεί μια

τεράστια πανωλεθρία,

μια πανωλεθρία τόσο θεμελιώδη που όλες οι άλλες πηγάζουν από αυτήν.»

Milan Kundera

«Η αβάσταχτη ελαφρότητα του είναι»

_____________________

ΠΡΩΤΟ ΜΕΡΟΣ

1

Μοιραία συνάντηση

Ο Αστέριος είναι νυχτόβιος, είναι φτιαγμένος για τη ζωή της

νύχτας. Μόλις αρχίζει να σουρουπώνει και τα πρώτα άστρα

ξεπροβάλλουν στον ουρανό, αρχίζει να ζωντανεύει. Ανοίγει τα

μεγάλα του μάτια και τα κοιτάει με θαυμασμό. Είναι αμέτρητα και

τόσο γοητευτικά που κάποια μέρα θα ήθελε να πάει σε κάποιο απ’

αυτά, να το δει από κοντά. Κάποιο άλλο βράδυ ίσως. Σήμερα θα

κάνει τη καθιερωμένη διαδρομή περιδιαβαίνοντας τόπους και

μέρη που του είναι οικεία. Όμως ακόμα είναι νωρίς και περιμένει

να δει τα φώτα των σπιτιών να σβήνουν ένα ένα. Καθώς η ώρα

περνάει αυτός όλο και ξυπνάει ενώ η πόλη όλο και βυθίζεται στον

ύπνο. Το βλέμμα του πέφτει σε ένα αμυδρό φως που βγαίνει από

ένα ανοιχτό παράθυρο. Μέσα ένα αγόρι, σκυμμένο πάνω από ένα

γραφείο, γράφει. Κάποιες στιγμές σταματάει και κοιτάει έξω από

το παράθυρο σαν κάτι να σκέφτεται. Μετά ξανασκύβει και γράφει.

«Φαίνεται πως θα έχει έμπνευση» σκέφτεται ο Αστέριος καθώς η

ματιά του γυρνάει και πάλι ψηλά στο αγνάντεμα του νυχτερινού

στερεώματος.

Η ώρα περνάει. Σε λίγο η πόλη είναι πια σκοτεινή και μόνο τα

φώτα στους δρόμους φέγγουν.

- Ώρα να πάω κι εγώ στα καρτέρια μου, μονολογεί ο Αστέριος και

καθώς ετοιμάζεται να ξεκινήσει το βλέμμα του πέφτει πάλι στο

αγόρι που είναι απορροφημένο στο γράψιμο.

- Μα τι να γράφει άραγε με τόση αφοσίωση; αναρωτιέται. Θάθελα

από περιέργεια να μάθω.

Ξαφνικά το αγόρι σηκώνεται και βγαίνει στο μπαλκόνι.

- Ευκαιρία να λύσω την απορία μου, σκέφτεται ο Αστέριος.

«Γκιών» – ο ήχος σπάει την ησυχία της νύχτας

- Γκιών, σε σένα μιλάω.

- Επ! ποιος είσαι εσύ;

- Είμαι ο Αστέριος, εσύ;

- Είμαι ο Νικηφόρος. ... Μα εσύ είσαι ένας γκιώνης. Πως γίνεται

να μιλάς την ανθρώπινη γλώσσα;

- Άμα θέλει κανείς όλα τα μαθαίνει. Είναι το χόμπι μου να

παρατηρώ και να μαθαίνω.

- Όμως εσύ πες μου τι κάθεσαι και κάνεις τέτοιαν ώρα; Τι γράφεις;

- Το τελευταίο καιρό σκέφτομαι πολλά. Έχουν να κάνουν με το

τώρα αλλά πιο πολύ με το αύριο. Με απασχολεί το μέλλον το δικό

μου αλλά και όλου του κόσμου. Πως θα είναι άραγε; Δεν φαίνεται

ότι θα είναι και το καλύτερο και πρέπει κάτι να κάνω.

- Και τι σκέφτεσαι να κάνεις;

- Προς το παρόν δεν ξέρω όμως είπα να ξεκινήσω να γράφω αυτά

που σκέφτομαι για να μην τα ξεχάσω. Πρέπει να καταστρώσω ένα

σχέδιο γι αυτό λοιπόν πήρα σήμερα ένα τετράδιο και έγραψα τις

πρώτες σκέψεις.

- Και σαν τι έγραψες;

- Να δεν είναι τίποτε το ιδιαίτερο, μια εισαγωγή είναι.

- Και τι λες σ’ αυτή την εισαγωγή; Διάβασέ μου!

«Είμαι ο Νικηφόρος και θέλω ν’ αλλάξω τον κόσμο.» Μ’ αυτή τη

πρόταση ξεκινάω. Το λέω συνεχώς στον εαυτό μου για να του το

υπενθυμίζω και να μην ξεχαστεί μέσα στη πεζή μας

πραγματικότητα. Θέλω να κάνω πολλά γιατί βλέπω πολύ κακό και

πολύ ψέμα στην εποχή μας. Βλέπω ακόμη πάρα πολύ άδικο και

δεν θα διστάσω να αντιπαρατεθώ μαζί του. Δεν είναι ο κόσμος μου

αυτός. Δεν είναι αυτό που ονειρεύομαι. Ο τωρινός κόσμος μοιάζει

με μια τεράστια βλάβη που πρέπει να διορθώσουμε. Είναι η

πρόκλησή μας, ένα σταυρόλεξο για δυνατούς λύτες και πρέπει κι

εγώ να βρω τον τρόπο να συνεισφέρω, να βάλω το δικό μου

λιθαράκι.

- Νικηφόρε με το συμβολικό όνομα, σου εύχομαι να μας φέρεις τη

νίκη και τη νέμεση αλλά να ... χωρίς να θέλω να σ’ απογοητεύσω,

αυτά τα έχουμε ξανακούσει. Διακηρύξεις και λόγια πολλά αλλά

πράξεις και έργα δεν βλέπουμε.

- Αγαπητέ μου, εγώ δεν είμαι σαν τους άλλους. Εγώ ότι λέω θα το

κάνω γιατί είμαι αποφασισμένος. Εδώ είσαι και θα δεις.

- Πράγματι, δεν μπορώ να τ' αρνηθώ: εκπέμπεις όντως μια

αποφασιστικότητα και σου εύχομαι ολόψυχα να τα καταφέρεις

γιατί ο κόσμος είναι άνω κάτω και έχει απόλυτη ανάγκη αυτό που

θέλεις να κάνεις. Πήγαινε όμως τώρα για ύπνο. Είναι αργά. Πάω κι

εγώ στη δουλειά μου. Θα τα ξαναπούμε.

- Τι δουλειά έχεις νυχτιάτικα; Εε … στάσου γουρλομάτη.

Έφυγε! Θα τον ρωτήσω κάποιαν άλλη φορά, αν φυσικά τον

ξαναδώ.

* * *

2

Αναζητώντας την έμπνευση

«Τζίφος!» φώναξε ο Νικηφόρος πετώντας νευριασμένα το μολύβι

πάνω στο γραφείο.

- Είμαι τόση ώρα σκυμμένος μπροστά από ένα χαρτί και δεν

μπορώ να γράψω λέξη. Ουφ, δεν αντέχω άλλο, απελπίστηκα.

Αλήτη, πάμε να πάρουμε λίγο αέρα, θέλω να φρεσκάρω λίγο το

μυαλό μου.

Το δάχτυλο ψηλαφεί την οθόνη του κινητού και επιλέγει μουσική.

Μέσα από τ’ ακουστικά φτάνει στ’ αυτιά το αγαπημένο κομμάτι

του Νικηφόρου, ένα αριστούργημα που όσες φορές και να το

ακούσει, πάντα τον συναρπάζει: ο «Γαλάζιος Δούναβης», του

Γιόχαν Στράους. Η μοναδική αυτή μουσική τον παραδίδει θαρρείς

στην απαλή, ήρεμη δύναμη του μεγαλοπρεπή ποταμού η οποία

τον μεταφέρει κάθε φορά σε νέα, υπέροχα τοπία της φαντασίας και

του νου καθώς κάνει τη βόλτα του στο γειτονικό δάσος στις

παρυφές της πόλης. Ο μαγικός αυτός συνδυασμός είναι η

αγαπημένη συνήθεια του Νικηφόρου όταν τον απασχολεί κάτι και

ψάχνει την έμπνευση. Η επαφή με τη Φύση μαζί με την κλασική

μουσική - μια αγάπη που τον μύησε η μητέρα του από μικρό -

δημιουργούν μια ιδανική ατμόσφαιρα γαλήνης και περισυλλογής.

Ο Αλήτης είναι ο αχώριστος σύντροφός του σ’ αυτές τις

εξορμήσεις. Τον είχε βρει κάποτε μικρό κουταβάκι

εγκαταλειμμένο σ’ αυτό το δάσος και τον μάζεψε χωρίς δεύτερη

σκέψη. Στο δάσος αυτό ξεκίνησε μια σχέση και εδώ συνεχίζεται.

- Αλήτη μη χαζεύεις! Καθυστερούμε. Πρέπει να φτάσουμε στη

κορυφή του λόφου. Προχώρα!

Σε λίγο βρίσκονται στη κορυφή όπου η θέα είναι καταπληκτική. Η

πόλη απλώνεται στο βάθος φανερώνοντας πλήρως τη μορφή της

και η άποψη των οριζόντων είναι πανοραμική.

- Ξέρεις γιατί ήρθαμε εδώ; Γιατί εδώ αισθάνεσαι ότι είσαι έξω από

το κόσμο και μπορείς να τον παρατηρείς από απόσταση. Να δεις

καλύτερα τη φιγούρα του και τη φτιαξιά του. Και πίστεψε με αν

είναι να αλλάξεις κάτι πρέπει πρώτα να το παρατηρήσεις

προσεκτικά. Και το πρώτο που παρατηρώ εκεί κάτω σ’ αυτή τη

πόλη είναι ένα τεράστιο χάος. Άραγε να είναι τυχαίο ή απλά

σύμπτωση που αισθάνομαι ένα ανάλογο χάος και στο μυαλό; Τόση

πληροφορία μας βομβαρδίζει συνεχώς! Ένας καταιγισμός από

αποσπασματικές και πολλές φορές αντιφατικές πληροφορίες που

προκαλούν όλη αυτή τη συσσωρευμένη σύγχυση και τελικά την

άγνοια. Βάζω στοίχημα ότι πολλά μυαλά, για να μη πω σχεδόν

όλα, θα πρέπει να βιώνουν κάτι τέτοιο. Και προφανώς αυτό είναι

που τα μπλοκάρει και τα κρατάει δέσμια στη τωρινή κατάσταση....

Μμ το βρήκα: από εκεί θα ξεκινήσω. Θα πρέπει να βάλω τάξη σ’

αυτό το χάος.

Γουφ! Γουφ! Έκανε ο Αλήτης.

- Τι; Δεν συμφωνείς; Αα κατάλαβα, διψάς. Καλά, καλά, φεύγουμε

σε λίγο.

* * *

3

Η δύναμη του ενός

«Όλα τείνουν στο χάος. Η ζωή είναι μια συνεχής μάχη με το χάος.

Αυτός ο κόσμος είναι σε συνεχή ροή και τείνει και αυτός στο

χάος» έλεγε στους μαθητές ο καθηγητής στο μάθημα της

φιλοσοφίας. Και συνέχισε: «Η διατήρηση της ζωής είναι μια μάχη

με τη φθορά και την τάση των πραγμάτων προς την εντροπία. Και

όμως εμείς αντί να κάνουμε κάτι εποικοδομητικό γι αυτό, αντίθετα

επιδεινώνουμε συνεχώς αυτή τη τάση. Γινόμαστε όλο και πιο

καταστροφικοί για τον πλανήτη που μας φιλοξενεί, για τα

πλάσματά του και δυστυχώς χωρίς να το αντιλαμβανόμαστε και

για τους ίδιους μας τους εαυτούς.»

- Τι εννοείτε κύριε; Είμαστε τόσο αυτοκαταστροφικοί που δεν

έχουμε πια καμία ελπίδα; ρώτησε ο Νικηφόρος

- Αυτό που εννοώ είναι ότι πρέπει να δώσουμε τη μάχη μας –

ανεξάρτητα από το αν το σύμπαν κάποτε θα απορροφηθεί μέσα σε

μια νέα κοσμογονία εμείς θα πρέπει να κάνουμε το χρέος μας και

να διατηρήσουμε όλη αυτή την ομορφιά, όλη αυτή τη

βιοποικιλότητα που βρήκαμε ερχόμενοι σ’ αυτόν τον πλανήτη της

ζωής. Και αυτό οδηγεί κατευθείαν στην προσωπική ευθύνη και στο

ρόλο του καθενός.

- Μα ο άνθρωπος είναι τόσο μικρός - τι μπορεί να κάνει ένας

άνθρωπος; πετάχτηκε ο Γιώργος, ο φίλος του Νικηφόρου.

- Φαίνεται ότι δεν γνωρίζεις τη δύναμη που κρύβεις μέσα σου, του

απάντησε ο καθηγητής και συνέχισε: Η ιστορία μας δείχνει ότι

πολλά συγκλονιστικά γεγονότα που επηρέασαν βαθύτατα τις

εξελίξεις και τη πορεία της ανθρωπότητας ξεκίνησαν στη

πραγματικότητα από την αποφασιστικότητα ενός ατόμου ή έστω

μιας μικρής ομάδας ατόμων. Και για να γίνει πιο παραστατική η

δύναμη αυτή, αξίζει να αναφέρω εδώ μια πολύ ωραία ρήση που

λένε γι αυτήν στην Αφρική: «αν θες να μάθεις τη δύναμη του ενός,

κοιμήσου σε μια σκηνή με ένα κουνούπι.»

- Έχετε δίκιο κύριε είπε ο Νίκος. Χθες το βράδυ ένα κουνούπι δεν

μ’ άφησε να κοιμηθώ. Στριφογύρναγε όλη την ώρα πάνω απ’ το

κεφάλι μου και δεν μπορούσα να κάνω τίποτα. Εκεί κατάλαβα ότι

η δύναμη δεν είναι θέμα μεγέθους ή αριθμών.

- Ακριβώς, είναι μια δύναμη που όσο την ανακαλύπτουμε, τόσο

πιο πολύ μας εκπλήσσει, αποκρίθηκε ο καθηγητής. Και όσο θα «το

λέει η καρδιά μας» η δύναμη αυτή θα είναι πάντα εκεί, πάντα μαζί

μας, και θα αναβλύζει αστείρευτη από μέσα μας.

Μμ...περίφημα. Αυτή τη δύναμη πρέπει να την αξιοποιήσω,

σκέφτηκε ο Νικηφόρος.

* * *

4

Σε ερευνητικά μονοπάτια

«Νικηφόρε, το φαγητό είναι έτοιμο.» φώναξε η μητέρα του.

- Τι καλό μου έφτιαξες;

- Φακές με φρέσκια ντομάτα. Τι; Προς τι η γκριμάτσα; Μη μου

πεις ότι δεν σ’ αρέσουν οι φακές …

- Όχι δε λέω, αλλά χάθηκε ο κόσμος να είχαμε ένα παστίτσιο ή

έστω μια μακαρονάδα; Αφού ξέρεις είμαι μακαρονάς.

- Τα όσπρια είναι θρεπτικά και έχουν σίδηρο.

- Ναι, αλλά σαν πολύ συχνά μου φτιάχνεις φακές και στο τέλος θα

γίνω παλικάρι της φακής.

- Νικηφόρε, άσε τις εξυπνάδες και κόπιασε να φας.

- Εντάξει, εντάξει, αστειεύομαι αλλά πώς άραγε να βγήκε αυτή η

φράση;

- Δεν γνωρίζω αλλά τη θεωρώ τελείως άστοχη αφού τα

συγκεκριμένα παλικάρια δεν είναι έτσι επειδή τρώνε φακή, αλλά

προφανώς

μάλλον

επειδή

είναι

κακομαθημένα

και

παλιοχαρακτήρες. Οπότε μην ανησυχείς. Εσύ είσαι καλό παιδί.

- Τώρα που λέμε για φακή θυμήθηκα τη καλλιέργεια που κάναμε

στο μάθημα της φυτολογίας. Αλήθεια πόσο εκπληκτικό ήταν που

από ένα τόσο δα σποράκι ξεπετιόταν ένα φυτό με τόση όρεξη και

δύναμη να φτάσει θαρρείς στον ουρανό!

- Τα φυτά έχουν κάτι το μαγικό - είναι ένας θαυμαστός κόσμος,

Νικηφόρε.

- Ναι, χωρίς αυτά δεν θα υπήρχε ζωή στο πλανήτη, είναι η βάση

της ζωής. Το διάβασα στη πυραμίδα της ενέργειας του

οικοσυστήματος: τα φυτά είναι στη βάση αυτής της πυραμίδας,

είναι οι παραγωγοί τροφής καθώς μέσω της φωτοσύνθεσης

παράγουν τεράστια ποσότητα βιομάζας κάθε χρόνο. Μετά είναι οι

πρωτοταγείς καταναλωτές, τα φυτοφάγα ζώα. Κατόπιν οι

δευτεροταγείς καταναλωτές, τα μικρά σαρκοφάγα, και στη κορυφή

της πυραμίδας, οι μεγάλοι θηρευτές όπως τα λιοντάρια.

- Κι εμείς ποια θέση έχουμε σ’ αυτή τη πυραμίδα; ρωτά με απορία

η μητέρα

- Ακόμα δεν έχω καταλήξει, υπάρχει βλέπεις πολλή σύγχυση

σχετικά μ’ αυτό. Άλλοι λένε ότι ανήκουμε κι εμείς στη κορυφή

γιατί είμαστε λέει σαρκοφάγοι και κυνηγοί, άλλοι λένε ότι είμαστε

παμφάγοι, άλλοι πάλι λένε ότι είμαστε φτιαγμένοι για να

τρεφόμαστε αποκλειστικά με φυτικές τροφές.

- Μα νομίζω ότι μια απλή, ανατομική εξέταση του ανθρώπινου

οργανισμού θα μας έδινε την απάντηση όπως για παράδειγμα με

την ομάδα αίματος όπου όλοι γνωρίζουμε ακριβώς ποια ομάδα

έχουμε.

- Καλά λες αλλά μάλλον κάποιους ωφελεί το να παίζουμε τη

κολοκυθιά για το πού ανήκουμε διατροφικά όταν μάλιστα

σκεφτούμε ότι σήμερα πια γίναμε - ή μάλλον μας κατάντησαν -

καταναλωτές και το μόνο που κάνουμε είναι να καταναλώνουμε

αδιάκριτα.

- Δεν έχεις άδικο. Ψωνίζουμε ό,τι μας διαφημίζουν και αλίμονο κι

αν ξέραμε τι αγοράζουμε και τι βάζουμε μέσα μας: φυτοφάρμακα,

μεταλλαγμένα, επικίνδυνα πρόσθετα. Θέλει μεγάλη προσοχή η

επιλογή της τροφής σήμερα και δυστυχώς είναι ένα πράγμα για το

οποίο, απ' όσο γνωρίζω, δεν σας μαθαίνουν μάλλον τίποτα στο

σχολείο.

- Είναι καθαρά θέμα τύχης, να πέσεις στη περίπτωση όπως λέμε,

δηλαδή στον κατάλληλο δάσκαλο που είναι ευαισθητοποιημένος

και σωστά ενημερωμένος. Τις προάλλες, παραδείγματος χάρη,

είχαμε τη τύχη να μάθουμε το πόσο επικίνδυνη είναι η τεχνητή

γλυκαντική ουσία ασπαρτάμη. Αλλά, για να επανέλθω σ’ αυτό που

λες, όντως έχεις δίκιο: για όλη αυτή τη σημαντική γνώση

αφιερώνεται πολύ λίγος χρόνος. Πρέπει τελικά ο καθένας μόνος

του να κάνει την έρευνά του.

- Χαίρομαι που το έχεις καταλάβει Νικηφόρε. Προχώρα λοιπόν

πιο μεθοδικά σ’ αυτή την έρευνα για να μου μαθαίνεις και μένα

πράγματα. Και πιστεύω πως θα έχεις διπλό κέρδος γιατί

ψάχνοντας και σε ξενόγλωσσες σελίδες, παράλληλα μπορείς να

κάνεις εξάσκηση και στις γλώσσες που έμαθες. Άντε αγόρι μου,

περιμένω τα φώτα σου!

* * *

5

Η πικρή γεύση της σοκολάτας

- Νικηφόρε, το τελευταίο διάστημα είσαι αλλού, είπε ο Γιώργος.

- Είπαμε καλός ο έρωτας αλλά δε λέει να έχεις συνεχώς το νου σου

στα θηλυκά, πρόσθεσε ο Νίκος.

- Προφανώς θα αστειεύεστε, τους απάντησε ο Νικηφόρος. Ούτε

καν δεν είναι αυτά που λέτε.

- Τότε γιατί μας αποφεύγεις και όταν είσαι στη παρέα είσαι σαν

παρών απών; Τι σε βασανίζει; Τι σκέφτεσαι;

- Κάτι δικά μου, δεν έχω τίποτα μαζί μας.

- Και είναι τόσο απόρρητα που δεν μπορείς να μας τα πεις;

- Όχι απλά είμαι λίγο μπερδεμένος και δεν θέλω να σας μπερδέψω

κι εσάς.

- Πες μας, ίσως μπορούμε να σε βοηθήσουμε.

- Δεν ξέρω πως να αρχίσω αλλά να ... τώρα τελευταία αυτά που

βλέπω γύρω μου δεν μου αρέσουν. Νοιώθω σαν να αφυπνίστηκα

από ένα όνειρο και ότι έχω μπει σε μια νέα φάση που μου

αποκαλύπτει πλέον το πραγματικό πρόσωπο αυτού του κόσμου.

Αρχίζω πια να βλέπω πόσο άσχημα πράγματα συμβαίνουν γύρω

μας, κυριολεκτικά σημεία και τέρατα, και ειλικρινά δεν μπορώ να

βρω καμία λογική εξήγηση στο γιατί να συμβαίνουν. Και

αυθόρμητα ξεπηδάει από μέσα μου η επιθυμία να κάνω κάτι γι

αυτό. Ενώ μια φωνή μέσα μου όλο και πιο επιτακτικά μου λέει να

μην κάθομαι άλλο με σταυρωμένα χέρια όταν υπάρχει τόση

δυστυχία και τόση αδικία. Πρέπει σίγουρα να υπάρχει τρόπος

τουλάχιστον όλο αυτό το κακό να μην γίνεται στο όνομά μου.

- Τι εννοείς; ρώτησε ο Γιώργος

- Όλα ξεκίνησαν τις προάλλες όταν είδα ένα ντοκιμαντέρ με τίτλο

«Η πικρή γεύση της σοκολάτας» σχετικά με τη παιδική δουλεία

στις φυτείες κακάο στη Δυτική Αφρική, για την ακρίβεια στην

Ακτή του Ελεφαντοστού και στη Γκάνα. Πρόκειται κυριολεκτικά

για παιδιά-σκλάβους, παιδιά στην ηλικία μας ή και μικρότερα που

τα έχουν πάρει από τα σπίτια τους και τους γονείς τους, τους

απαγορεύουν να πάνε σχολείο και τα βάζουν να δουλεύουν όλη

μέρα χωρίς ούτε καν να πληρώνονται. Και όλα αυτά για να

αισχροκερδούν 2-3 πολυεθνικές με το να μας πουλάνε προϊόντα

σοκολάτας, αποσιωπώντας φυσικά όλο αυτό το θλιβερό

παρασκήνιο.

- Μα εγώ ξέρω ότι η δουλεία έχει καταργηθεί εδώ και χρόνια, είπε

ο Νίκος.

- Ανεπίσημα όμως ζει και βασιλεύει, του απάντησε ο Νικηφόρος.

- Και δηλαδή εννοείς ότι δεν πρέπει να ξαναφάμε σοκολάτα;

ρώτησε έκπληκτος ο Γιώργος.

- Ακόμα δεν έχω κατασταλάξει στο τι πρέπει να κάνουμε. Κάτι

έλεγε στο ντοκιμαντέρ για σοκολάτα που προέρχεται από δίκαιο

εμπόριο. Αλλά αν δεν υπάρχει άλλος τρόπος να απελευθερώσουμε

ανθρώπους από τη δουλεία, τότε ... ναι, νομίζω πως δεν πρέπει να

ξαναφάμε σοκολάτα.

- Και τι δηλαδή θα στερηθούμε μια τέτοια απόλαυση; είπε ο

Νίκος

- Μετά από όσα είδα, ειλικρινά δεν βλέπω καμία απόλαυση στη

σοκολάτα, αντίθετα βλέπω καταπάτηση δικαιωμάτων και αδικία,

του απάντησε ο Νικηφόρος.

- Εγώ δεν σκέφτομαι τον εαυτό μου χωρίς σοκολάτα. Μου έχει

γίνει συνήθεια, εξομολογήθηκε ο Γιώργος.

- Κι εγώ και μ΄ όλα αυτά μου άνοιξε η όρεξη για γλυκό,

ξαναπετάχτηκε ο Νίκος.

- Άστο το γλυκό, τώρα είναι ώρα για φαγητό, του λέει ο Γιώργος.

- Πάω κι εγώ σπίτι, είπε ο Νικηφόρος, να δω τι θα έχει φτιάξει η

μάνα μου.

- Μην το βασανίζεις. Τίποτα φακές θάχετε. Όσες φορές ήρθα σπίτι

σου όλο όσπρια είχατε, τον πείραξε ο Νίκος.

- Μια χαρά είναι, τι πρόβλημα έχεις; του είπε ο Νικηφόρος.

- Καθίστε θα παραγγείλω τίποτα χάμπουργκερ ή σουβλάκια, τους

πρότεινε ο Γιώργος.

- Εγώ δεν κάθομαι, θέλω να ψάξω περισσότερο το θέμα που σας

έλεγα και να δω τι πρακτικά πράγματα μπορώ να κάνω για να

βοηθήσω αυτά τα παιδιά, μίλησε αποφασισμένος ο Νικηφόρος.

- Μα ρε Νικηφόρε, εσύ θα σώσεις το κόσμο; του πετάει ο

Γιώργος.

- Αν όχι εγώ, και ο καθένας από εμάς, τότε ποιος;

- Κοίτα που ο Νικηφόρος μας προέκυψε επαναστάτης – ο

επαναστάτης της φακής, είπε ειρωνικά ο Νίκος.

- Εγώ δεν μίλησα για επανάσταση αλλά αφού το θέτεις έτσι, σε

διαβεβαιώ ότι εγώ δεν είμαι ψευτοεπαναστάτης, και θα το δεις

σύντομα, του απάντησε ο Νικηφόρος.

- Μας τα παν κι άλλοι αυτά: προσποιούνται ότι επαναστατούν ενώ

στην ουσία στηρίζουν το κατεστημένο, συνέχισε ο Νίκος.

- Εγώ δεν είμαι σαν τους άλλους, τα κίνητρα μου είναι απολύτως

ειλικρινή.

Γκλιν-γκλον (ήχος κουδουνιού)

- Παιδιά αφήστε τη πολυλογία και κοπιάστε να φάμε, ήρθαν τα

μπέργκερ που παρήγγειλα, τους διέκοψε ο Γιώργος.

- Συγνώμη αλλά εγώ φεύγω, όπως σας είπα έχω ξεκινήσει αυτή τη

έρευνα και θα έπρεπε να είμαι ήδη σπίτι. Έχω αρκετή δουλειά.

- Εμ εσύ το πήρες πολύ παθιασμένα. Καλά, σε είπε ο Νίκος

επαναστάτη της φακής. Να πάρε τουλάχιστον τα μπέργκερ που

σου παρήγγειλα να τα φας σπίτι, του πρότεινε ο Γιώργος δίνοντάς

του τη σακούλα.

Ο Νικηφόρος άπλωσε μηχανικά το χέρι και τους καληνύχτισε.

* * *

6

Ο αισθανόμενος άνθρωπος που υπάρχει μέσα μας

Φτάνοντας σπίτι ο Νικηφόρος, μπαίνει στο δωμάτιο του και πετάει

τη σακούλα με το γρήγορο φαγητό στο γραφείο του. Ανοίγει το

παράθυρο και κάθεται στη καρέκλα. Πιάνει το τετράδιο και το

μολύβι και αυτοσυγκεντρώνεται για να γράψει. Οι σκέψεις περνούν

άτακτα από το μυαλό του και κάποια στιγμή μονολογεί:

«Ουφ! με πρήξανε και οι δυο τους. Καλά παιδιά, δε λέω, αλλά

δυσκολεύονται να με καταλάβουν. Και επιπλέον δεν μπορούν να

δουν το αυτονόητο και να σκεφτούν έστω να κάνουν κάτι γι αυτό.

Τους μιλούσα τόση ώρα για τη δυστυχία των παιδιών-σκλάβων και

αυτοί εκεί το βιολί τους. Μα γιατί να είναι τόσο δύσκολο για εμάς

τους ανθρώπους να καταλάβουμε τον άλλο; Γιατί να μη μπορούμε

να μπούμε στη θέση του και να νοιώσουμε το πρόβλημά του; Γιατί

η συμπόνια να είναι ανύπαρκτη ή πρόσκαιρη, παροδική και

επιλεκτική;»

«Θα σου πω εγώ» – ακούστηκε μια φωνή συνοδευόμενη από ένα

φτερούγισμα. Ήταν ο Αστέριος.

- Αστέριε, εσύ εδώ;

- Είδα το παράθυρό σου ανοιχτό και είπα να σε επισκεφτώ.

- Καιρό έχω να σε δω, πού χάθηκες; Την άλλη φορά είχαμε

αφήσει μια συζήτηση στη μέση.

- Θα τη συνεχίσουμε αλλά πρώτα θα σου πω τι γνώμη μου στα

ερωτήματα που έθεσες καθώς μονολογούσες. Εσείς οι άνθρωποι

έχετε αποσυνδεθεί τόσο πολύ από τη Φύση και από το Μητρικό

οικοσύστημα αλλά και από τον ίδιο σας τον εαυτό που σας είναι

πλέον πολύ δύσκολο να νοιώσετε πραγματικά τον άλλο, είτε είναι

άνθρωπος και πολύ περισσότερο αν είναι ένα μη ανθρώπινο ζώο.

- Ναι από τη Φύση σίγουρα έχουμε αποσυνδεθεί. Αυτό είναι

ολοφάνερο, αλλά αυτό με τον εαυτό μας δεν καταλαβαίνω, είπε με

απορία ο Νικηφόρος

- Σας ξέρω καλά εσάς τους ανθρώπους, παρόλο που δεν ανήκω στο

είδος σας. Σου είπα ότι μ’ αρέσει να μελετάω και να αναλύω και

μέσα από τη προσεκτική αυτή σπουδή βλέπω ότι πλέον έχετε

προδώσει τον πραγματικό σας εαυτό.

- Μα τι εννοείς επιτέλους; Ότι ο τωρινός μας εαυτός είναι ψεύτικος

και ότι ο πραγματικός μας είναι χαμένος ή εγκαταλειμμένος, έκανε

γεμάτος περιέργεια ο Νικηφόρος.

- Κάπως έτσι. Εσείς οι άνθρωποι είστε φτιαγμένοι από

αισθανόμενη ζωή, ζωή που έχει ικανότητα αίσθησης και

ευαισθησία. Μαζί με τα μη ανθρώπινα ζώα (όπως καλή ώρα κι εγώ)

όλοι μαζί ανήκουμε στη μεγάλη οικογένεια αυτών που λέγονται

αισθανόμενα όντα. Βιολογικά, τα όντα αυτά φέρουν εγκέφαλο και

νευρικό σύστημα, τα οποία τους επιτρέπουν να βιώνουν και να

αισθάνονται ευχαρίστηση, πόνο, φόβο και γενικά όλα τα

συναισθήματα, θετικά και αρνητικά. Τα αισθανόμενα πλάσματα

αναζητούν την ευχαρίστηση, αντιδρούν στο φόβο, και το πλέον

σημαντικό, αποφεύγουν τη δυσφορία, τη ταλαιπωρία και το πόνο

για να ζήσουν, εξήγησε ο Αστέριος.

- Και ο πραγματικός μας εαυτός που κολλάει;

- Ο πραγματικός σας εαυτός είναι ο αισθανόμενος άνθρωπος που

υπάρχει μέσα σας επειδή είστε φτιαγμένοι από ζωή. Είναι αυτός

που νοιώθει συμπόνια γιατί είναι άρρηκτα δεμένος με την

αισθανόμενη ζωή. Όμως στη σημερινή πραγματικότητα αυτός ο

εαυτός έχει παραμεριστεί και ωθηθεί στο παρασκήνιο και στο

περιθώριο ενώ την ίδια στιγμή στο προσκήνιο κυριαρχεί ένας

άλλος αποσυνδεμένος εαυτός. Ένας εαυτός-καρικατούρα του

δυναμικού που κρύβετε μέσα σας.

- Και πώς είσαι τόσο σίγουρος γι αυτό; Πώς το ξέρεις;

- Μπορεί να σου φαίνεται απίστευτο με την απάθεια και την

αδιαφορία που βλέπεις γενικά γύρω σου σήμερα αλλά πίστεψέ με

το έχω δει σε ανθρώπους – και τώρα που το λέω ανατριχιάζω –

έχω δει ανθρώπους να κάνουν τα πάντα για τον άλλο, είτε αυτός

είναι άνθρωπος είτε είναι ζώο: έχω δει να βγάζουν από μέσα τους

όλο αυτό το υπέροχο δυναμικό του αισθανόμενου ανθρώπου.

Αρκεί να δοθεί το κατάλληλο ερέθισμα σ’ αυτό τον κρυμμένο

εαυτό να αφυπνιστεί και να έρθει ξανά και για πάντα στο

προσκήνιο.

- Μμ, αρχίζω να μπαίνω κάπως στο νόημα. Προσωπικά είχα

πρόσφατα μια τέτοια εμπειρία που η καρδιά μου σκίρτησε όταν

είδα ένα ντοκιμαντέρ για την παιδική δουλεία και από τότε στο

μυαλό μου έχει σφηνωθεί η ιδέα να κάνω κάτι γι αυτό.

- Είσαι θα έλεγα στο σωστό δρόμο. Και τι σκέφτεσαι να κάνεις;

- Δεν ξέρω ακριβώς ... Να παλέψω ίσως για τα δικαιώματα αυτών

των παιδιών, να ενημερώσω το κόσμο, πρώτα το περίγυρό μου ...

Όμως οι φίλοι μου ήδη με πήραν στο ψιλό μόλις τους το είπα.

Μου έβγαλαν μάλιστα κι ένα παρατσούκλι: ο επαναστάτης της

φακής.

Ο Αστέριος έκανε μια παύση και κοίταξε έξω στο σκοτάδι. Ύστερα

γύρισε ξανά το βλέμμα του και είπε:

- Στη σημερινή συγκυρία ο δρόμος του αισθανόμενου ανθρώπου

δεν είναι εύκολος Νικηφόρε αλλά να θυμάσαι ότι όσο τον

περπατάς, τόσο πιο πολλή ικανοποίηση θα σου δίνει. Είναι αυτή η

ικανοποίηση ότι εσύ τουλάχιστον έκανες το χρέος σου, ότι εσύ

πήρες θέση απέναντι στην αδικία και δεν παρέμεινες απλά θεατής ή

συνεργός στο κακό. Γι αυτό μην πτοείσαι από τα παρατσούκλια.

Συνέχισε τη πορεία σου.

- Σε ευχαριστώ Αστέριε. Τα λόγια σου είναι πολύ ενθαρρυντικά και

μου δίνουν δύναμη και κουράγιο σ’ αυτό που σχεδιάζω να κάνω.

- Η επανεμφάνιση του αισθανόμενου ανθρώπου είναι λυτρωτική.

Αυτό μόνο να θυμάσαι. Τώρα όμως να με συγχωρείς, θα φύγω να

πάω στα καρτέρια μου.

- Μια στιγμή, μη φεύγεις γιατί και την άλλη φορά δεν πρόλαβα να

σε ρωτήσω τι είναι αυτό που σε κάνει να βιάζεσαι τόσο. Χωρίς να

θέλω να γίνω αδιάκριτος: Ποια είναι αυτή η δουλειά που έχεις; Δεν

σε πειράζει να τρώω ταυτόχρονα, αν θες πάρε κι εσύ λίγο

χάμπουργκερ.

- Νικηφόρε βιάζομαι πραγματικά, αλλά πριν φύγω, ένα έχω μόνο

να σου πω. Άκου λοιπόν προσεκτικά: αν θες να έρθει πλήρως στο

προσκήνιο ο πραγματικός σου εαυτός, θα πρέπει να εξετάσεις

σοβαρά αυτό που σε φωνάζουν οι φίλοι σου.

- Μα τι εννοείς; Ειλικρινά δεν καταλαβαίνω. Αυτοί με λένε

επαναστάτη της φακής και αυτό το λέμε υποτιμητικά για τον

ψευτο-επαναστάτη. Όμως εγώ θέλω να είμαι πραγματικός.

- Αυτό εννοώ κι εγώ: πραγματικός! Δεν μπορείς να αγωνίζεσαι για

τα δικαιώματα και την ελευθερία των σκλάβων και την ίδια στιγμή

να ζεις και να τρέφεσαι από την δουλεία και την καταπίεση άλλων

σκλάβων.

- Ποια καταπίεση και δουλεία εννοείς; Δεν καταλαβαίνω; Στάσου,

περίμενε, μη φεύγεις πάλι έτσι!

* * *

7

Η (σε ανύποπτο χρόνο) στιγμή της επίγνωσης

Το σύντομο βίντεο που θα δούμε παιδιά σήμερα λέγεται «η

ιστορία μου» είπε ο καθηγητής στο μάθημα της φιλοσοφίας. Στο

βίντεο πρωταγωνιστεί μια κοπέλα η οποία δεν μπορεί να μιλήσει

επειδή έχει υπάρξει θύμα κακοποίησης και έχει υποστεί σοκ. Γι

αυτό και επικοινωνεί μαζί μας δείχνοντας γραπτές κάρτες με αυτό

που θέλει να μας πει. Ας το δούμε και μετά το σχολιάζουμε.

Όταν ήμουν πολύ μικρή με πήραν από τη μητέρα μου.

Με ανάγκασαν να ζήσω σε ένα βρόμικο, συνωστισμένο μέρος.

Ήταν πολύ θλιβερό. Ήμουν πολύ ΜΟΝΗ.

Μου έλειπε η μητέρα μου.

Δεν είχα σχεδόν καθόλου χώρο να κινηθώ.

Ο χρόνος περνούσε.

Μετά ... έμεινα έγκυος παρά τη θέλησή μου.

Για 9 μήνες ... ένιωθα το μωρό μου να μεγαλώνει.

Όταν γεννήθηκε το κοριτσάκι μου την ερωτεύτηκα! Ήταν τόσο

όμορφη.

Αλλά ... πέρασα μαζί της μόνο ΜΙΑ μέρα.

Μετά ... ήρθαν κάποιοι και την πήραν μακριά μου.

Προσπάθησα να αντισταθώ.

Φώναξα. Αλλά την είχαν πάρει.

Αμέσως με συνδέσαν σε μηχανήματα που έπαιρναν το γάλα μου.

Το γάλα που έκανα ... για το κοριτσάκι μου.

Αυτή είμαι εγώ.(Η κοπέλα μας δείχνει την εικόνα μιας αγελάδας)

Μιλώ γι 'αυτήν. Επειδή αυτή δεν μπορεί.

Σας παρακαλώ μην καταναλώνετε ΓΑΛΑΚΤΟΚΟΜΙΚΑ

Δείτε και μόνοι σας. (Ακολουθούν σκληρές σκηνές από

εγκαταστάσεις γαλακτοκομικών όπου προβάλλεται η πραγματική

εικόνα της καταπίεσης που μεσολαβεί για να υπάρξει ζωικό γάλα

στην αγορά)

- Κύριε, ήταν πολύ σοκαριστικό. Γιατί μας τα δείχνετε αυτά και

μας αναστατώνετε; είπε ο Νίκος παίρνοντας πρώτος το λόγο.

- Σκοπός της φιλοσοφίας είναι η κριτική προσέγγιση και ανάλυση

των ανθρώπινων αντιλήψεων, πρακτικών και συμπεριφορών. Γι

αυτό το είδαμε και δεν είχα καμία πρόθεση να σας σοκάρω ή να

σας δημιουργήσω ενοχές, αποκρίθηκε ο καθηγητής. Και

συμπλήρωσε: οφείλουμε να γνωρίζουμε από πού και από ποιες

διαδικασίες προέρχονται αυτά που κάθε μέρα καταναλώνουμε ως

δεδομένα. Δεν δικαιούμαστε να μην ξέρουμε, να καταναλώνουμε

τυφλά σαν να μην τρέχει τίποτα, σαν να μην υπάρχει καταστροφή,

αδικία και τραγωδία. Αυτό μόνο τα αυτόματα ή τα ρομπότ

μπορούν να το κάνουν αλλά εμείς ως σκεπτόμενα άτομα

καλούμαστε να σκεφτούμε, να αναθεωρήσουμε και να

διορθώσουμε τα κακώς κείμενα.

- Συμφωνώ κύριε, είπε ο Γιώργος. Εμένα αυτό που είδαμε με

συγκλόνισε. Ουσιαστικά το βίντεο μας καλεί να κάνουμε κάτι για

τη βία προς τα ζώα. Όμως ειλικρινά δεν ξέρω, όταν υπάρχει τόση

αδικία απέναντι στους ανθρώπους, έχουμε τη πολυτέλεια να

ασχοληθούμε με τα ζώα; Δεν πρέπει πρώτα να λύσουμε τα

προβλήματα των ανθρώπων;

Πριν προλάβει να μιλήσει ο καθηγητής, ο Νικηφόρος με τους

αγκώνες στο θρανίο και με το κεφάλι σκυφτό ανάμεσα στα δυο του

χέρια σκεφτόταν δυνατά: «Αν το αντίδοτο στη παιδική δουλεία

στις φυτείες κακάο είναι το να σταματήσουμε να τρώμε σοκολάτα,

τότε το αντίδοτο στη βία που επιβάλλεται στα ζώα είναι το να

σταματήσουμε να πίνουμε το ζωικό γάλα.»

- Τι εννοεί ο επαναστάτης της φακής, ο ποιητής ήθελα να πω;

πετάχτηκε ο Νίκος

Ο Νικηφόρος απορροφημένος πλήρως στις σκέψεις του σηκώνεται

αυθόρμητα όρθιος στο θρανίο του και κοιτώντας μακριά μπροστά

στο κενό συνεχίζει να σκέφτεται δυνατά: «Στη σοκολάτα

συνδυάζονται δυο διαφορετικά είδη δουλείας. Νομίζω ή μάλλον

τώρα, μετά από αυτό που είδαμε, είμαι σίγουρος ότι όλες οι

μορφές αδικίας στο κόσμο μας συνδέονται. Για τον αισθανόμενο

άνθρωπο όλοι, και τα παιδιά-σκλάβοι στις φυτείες και τα ζώα-

σκλάβοι στις φάρμες, είναι παιδιά του.»

- Αισθανόμενος άνθρωπος; επαναστάτης της φακής; Δεν

καταλαβαίνω» είπε ο καθηγητής

Τότε ακούστηκε το κουδούνι του σχολάσματος.

- Συγχωρήστε θα σας πω άλλη φορά. Πρέπει επειγόντως να πάω

σπίτι, είπε ο Νικηφόρος και έφυγε σαν σίφουνας.

* * *

8

Το Big Bang και μια νέα κοσμογονία

Όλο το είναι του Νικηφόρου είχε καταληφθεί από μια

πρωτόγνωρη αίσθηση ενθουσιασμού. Παλλόταν από τη συγκίνηση

της στιγμής του «εύρηκα», της μεγάλης ανακάλυψης που

συγκλονίζει. Στο μυαλό του είχε συντελεστεί κάτι θαρρείς σαν το

big bang, την αρχική έκρηξη της δημιουργίας του σύμπαντος, και

ένιωθε μια τέτοια κοσμογονία, νοητική, συναισθηματική και

συνειδησιακή, να ξεχύνεται σαν ηφαίστειο από μέσα του. Οι παλιές

του σκέψεις και αντιλήψεις γκρεμίζονταν και ένα νέο σκεπτικό

οικοδομούνταν στη θέση τους. Οι ανύπαρκτες, ελλιπείς ή

αλλοιωμένες συνδέσεις με την αισθανόμενη ζωή, με το γίγνεσθαι

του πλανήτη της ζωής αλλά και με τον αισθανόμενο άνθρωπο μέσα

μας αποκαθιστόντουσαν πανηγυρικά. Η όλη αίσθηση έμοιαζε με

την έκσταση του χρυσοθήρα που χτύπησε πάνω σε φλέβα χρυσού.

Φτάνοντας σπίτι γύρεψε αμέσως τη μητέρα του.

- Μάνα! Μάνα!

Την πέτυχε στη κουζίνα πάνω στο μαγείρεμα.

- Δεν θα μου ξαναγοράσεις σοκολάτες και σοκολατάκια και ούτε

θα με ξαναπιέσεις να πίνω γάλα, γιατί ακόμα κι αν το κάνεις εγώ

δεν θα το ξαναπιώ. Από σήμερα τέρμα. Έτσι κι αλλιώς ποτέ δεν

μου άρεσε και το ‘πινα με το ζόρι επειδή εσύ επέμενες ότι είναι

καλό και δυναμωτικό. Από σήμερα για μένα όχι απλά δεν είναι

δυναμωτικό αλλά είναι εντελώς κακό γιατί προέρχεται από την

αδικία που έχουν επιβάλλει στα ζώα.

- Μα τι σ’ έπιασε; Ποιος σου έβαλε στο μυαλό αυτές τις ιδέες;

Έγινε κάτι στο σχολείο;

- Θα σου πω άλλη φορά περισσότερα. Αν έχεις χρόνο ψάξε και δες

στο διαδίκτυο το βίντεο «η ιστορία μου». Τώρα φεύγω, πάω μια

βόλτα στο δάσος.

Αλήτηηη! Είσαι έτοιμος; Έλα πάμε παρέα.

Πάμε να βρούμε τον Αστέριο, πρέπει να του μιλήσω οπωσδήποτε.

- Ποιος είναι ο Αστέριος; ρώτησε η μητέρα του.

- Ένας γκιώνης, είπε αυθόρμητα ο Νικηφόρος.

- Μα τρελάθηκες εντελώς παιδί μου; Μιλάς και με τα πτηνά; Τι

είναι όλα αυτά που μου λες σήμερα;

- Θα στα πω άλλη φορά, τώρα φεύγω.

Σε λίγο βρίσκονταν στο δάσος.

- Αστέριε, Αστέριε!

Πού να φωλιάζει άραγε ο γουρλομάτης; Μήπως κοιμάται άραγε;

Και να κοιμάται όμως πρέπει να τον ξυπνήσω.

Αστέριε ξύπνααααα. Έχω νέα.

Αα πολύ βαριοκοιμάται ο άτιμος κι εγώ δεν έχω υπομονή μέχρι το

βράδυ.

Γουφ! Γουφ!

Εε Αλήτη, σταμάτα να δαγκώνεις το σάκο μου.

Τι θες; ... Α κατάλαβα. Λες να του γράψω ένα μήνυμα και να το

αφήσω στο μεγάλο δέντρο; Καλή σκέψη. Λοιπόν γράφω: Αστέριε

έλα απόψε επειγόντως. Έχουμε εξελίξεις που προώθησαν

περαιτέρω τον προβληματισμό μου και την έρευνα που έχω

ξεκινήσει. Σε περιμένω να τα πούμε. Νικηφόρος.

* * *

9

Η αλήθεια για το γάλα έρχεται στο φως

Με την προσμονή και την ανυπομονησία της επικοινωνίας με τον

Αστέριο να τον τρώει, ο Νικηφόρος επέστρεψε σπίτι του.

«Επιτέλους γύρισες και μ’ έφαγε η αγωνία» είπε η μητέρα του

μόλις τον είδε.

- Μην ανησυχείς μάνα, είμαι μια χαρά και είμαστε σε καλό δρόμο.

Χαίρομαι γιατί σιγά σιγά ξεκαθαρίζει το τοπίο και αποκαλύπτεται

η αλήθεια.

- Ποια αλήθεια;

- Μου την είπε ένα πουλάκι.

- Νάτα μας! πάλι τα ίδια!

- Η αλήθεια είναι ότι πρέπει όλοι να γίνουμε επαναστάτες της

φακής.

- Μα θα με τρελάνεις τελείως. Πού κολλάει η φακή σε όλα αυτά;

Νικηφόρε μου, σύνελθε. Μήπως πρέπει να πάμε σε κανένα γιατρό;

- Όχι όχι, μην ανησυχείς. Πες μου, το είδες το βίντεο;

- Ναι το είδα, ήταν συγκλονιστικό. Αλλά μήπως αυτά είναι

μεμονωμένα περιστατικά; Δεν μπορεί να φέρονται με τόση

σκληρότητα στα ζώα. Δεν το πιστεύω. Δεν το χωράει ο νους μου.

Μάνα είμαι κι εγώ και ξέρω πολύ καλά το δεσμό μητέρας και

παιδιού. Αλλά και πάλι δεν μπορώ να πιστέψω ότι αυτά τα κακά

μπορούν ή επιτρέπεται να συμβαίνουν σε μαζική κλίμακα.

- Μα δεν έχουμε παρά να το ψάξουμε. Έλα να μπούμε μαζί στο

ίντερνετ. Κάτσε θα γράψω «η αλήθεια για τα γάλα» να δούμε τι θα

μας βγάλει. Να κοίτα εδώ τι λέει: «Η τεχνητή γονιμοποίηση και ο

άμεσος χωρισμός μητέρας και μωρού είναι η στάνταρ πρακτική

στην παραγωγή ζωικού γάλακτος. Κατόπιν τα νεαρά μοσχαράκια

σφάζονται και βγαίνουν στην αγορά ως μοσχαράκι του «γάλακτος»

- Πω πω φρίκη, αναφώνησε η μητέρα του.

- Να διάβασε και αυτό: «Είναι απόλυτα τραγική κατάληξη για την

γυναίκα (η οποία είναι και η ίδια φορέας της μητρότητας) να

συνηγορεί στην καταπίεση της μητρότητας και του θηλυκού. Οι

γυναίκες που έχουν ήδη γίνει μητέρες, που έχουν θηλάσει τα δικά

τους παιδιά, που έχουν νοιώσει αυτόν το μοναδικό, απόλυτα στενό,

προσωπικό δεσμό μεταξύ μητέρας και μωρού, που γνωρίζουν ότι

το μητρικό τους γάλα προορίζεται για το δικό τους μωρό και που

τέλος έχουν βιώσει την φυσική διαδικασία του απογαλακτισμού,

είναι τραγικό να αναζητούν το γάλα μιας άλλης μητέρας, το γάλα

που δεν τους ανήκει. Είναι τραγική ειρωνεία να αναζητούν να πιούν

οι ίδιες ή να δώσουν στα παιδιά τους ένα φορτισμένο με απέραντη

οδύνη, λευκό, ψυχρό υγρό που προέρχεται από ένα πλάσμα που

δυσφορεί, από μια μητέρα αγελάδα που θρηνεί την απώλεια του

δικού της μωρού και που βιώνει το απόλυτο δράμα. Το κάλεσμα

λοιπόν απευθύνεται πρώτα και κύρια στις γυναίκες-μητέρες. Αυτές

είναι που θα πρέπει άμεσα να συνειδητοποιήσουν και να πάψουν να

συμμετέχουν έμμεσα και στην δική τους καταπίεση, μέσα από την

καταπίεση του θηλυκού στα μη ανθρώπινα ζώα και να

αποκαταστήσουν έτσι και πάλι την κυρίαρχη αξία της μητρότητας.

Και εν συνεχεία να θέσουν το μήνυμα παντού, σε ολόκληρη τη

κοινωνία, ώστε να γίνει φανερή στον καθένα η αδικία και η

καταπίεση των ζώων και έτσι τελικά το αποκρουστικό έκτρωμά της

να εξαφανιστεί για πάντα από προσώπου γης.»

- Μένω άναυδη. Τι να πω;

- Να και κάτι ακόμα. Κοίτα τι λέει εδώ: Η οστεοπόρωση, το γάλα

κι ένας σύγχρονος μύθος: «Η κατανάλωση ζωικού γάλακτος είναι

παθογόνος. Αν το γάλα και τα γαλακτοκομικά προϊόντα

διακόπτονταν σήμερα, εκατομμύρια άνθρωποι θα σταματούσαν να

υποφέρουν από ασθένειες και παθολογικές καταστάσεις μέσα σε

σύντομο χρονικό διάστημα. Στην πραγματικότητα, εάν

σταματούσε αυτή και μόνο η διατροφική πρακτική, τα νοσοκομεία

σχεδόν θα άδειαζαν και οι αίθουσες αναμονής των ιατρείων θα

ήταν ως επί το πλείστον κενές.» [1]

- Μμ … λες γι αυτό η γιαγιά να έχει οστεοπόρωση; Πίνει γάλα

κάθε μέρα και όμως το πρόβλημα όλο χειροτερεύει. Θα πρέπει να

της μιλήσω και να δούμε από πού αλλού μπορούμε να παίρνουμε

ασβέστιο.

- Αυτό θα το ψάξουμε μετά. Καλύτερα πρώτα να διαβάσουμε αυτό

το ποίημα που μόλις βρήκα. Ο τίτλος είναι: «Γνώριζες τη μητέρα

μου;» της Mary Lynn.

Γνώριζες τη μητέρα μου; Μου είπαν ότι το όνομά της ήταν Belle.

Δεν ξέρω πως ήταν, αλλά έχω την ανάμνηση της μυρωδιάς της.

Μήπως άκουσες ποτέ τη μητέρα μου; ... Μήπως οι κραυγές της

έσκισαν την καρδιά σου;

Τους θυμάμαι πολύ καθαρά, όταν οι εργάτες μας χώρισαν.

Μήπως πίνεις από τη μητέρα μου; Γεύτηκες ποτέ το γάλα της;

Μήπως αισθάνθηκες το πρόσωπό της στο δικό σου; Ήταν το

δέρμα της απαλό σαν μετάξι;

Μου είπαν ότι είχα δύο αδελφούς και οι αδελφές μου ήταν

τέσσερις,

Μετά η μητέρα μου πήγε για σφαγή, άνευ αξίας πια.

Ήσουν εκεί με τη μητέρα μου; Μήπως τη κοίταξες στα μάτια;

Είδες το φόβο μέσα τους; Μήπως άκουσες τις κραυγές της;

Και τώρα έρχεται το ΔΙΚΟ ΜΟΥ τέλος, το περιμένω με τους

φίλους μου,

Είμαστε μαζεμένοι κοντά μεταξύ μας, Σε αυτό το μέρος που

τελειώνει η ζωή.

Θα είσαι εκεί στη σφαγή μας; Για την σάρκα που θέλεις να φας.

Θα σκεφτείς ποτέ για εμάς; Όταν θα αγοράζεις αυτό το κομμάτι

κρέας.

Είναι η σειρά μου τώρα, προχωρώ. Βαδίζω στο τέλος μου.

Με σπρώχνουν με φωνές και κλωτσιές, και με σίδερα που δεν

λυγίζουν.

Σκέφτομαι τη μητέρα μου, και θυμάμαι τη μυρωδιά της.

Και ξέρω ότι θα συναντηθούμε στον ουρανό, και θα ξεχάσουμε

αυτή τη ζωή που λέγεται κόλαση.

Η μητέρα πλέον δε μιλά. Γυρνάει αργά το πρόσωπό της από την

άλλη μεριά και το βλέμμα χαμηλώνει προσπαθώντας να κρύψει τη

συγκίνηση. Ο Νικηφόρος αφήνει τον υπολογιστή και την

αγκαλιάζει.

* * *

[1] Από τη σελίδα 24 του βιβλίου: The 80-10-10 Diet του

Δρ Douglas N. Graham

10

Μια μακάβρια πορεία που στο πέρασμά της αφήνει μόνο δράμα και πόνο

Το ίδιο βράδυ ο Νικηφόρος είναι σκυμμένος πάνω στο γραφείο

του και γράφει στο ημερολόγιό του:

Ο επαναστάτης της φακής λέγεται υποτιμητικά όμως εγώ θα

αποδείξω ότι μέσα σε αυτή τη φράση κρύβεται το πραγματικό

νόημα αυτού του κόσμου, ένα νόημα πραγματικά αλτρουιστικό. Η

φακή είναι το σύμβολο της δικαιοσύνης όταν αναφερόμαστε στην

περίπτωση των ζώων, γιατί η φακή ως τροφή και ως σύμβολο μιας

φυτικής διατροφής είναι το μέσον και η έμπρακτη ανατροπή της

αδικίας. Καταναλωτής ζωικών προϊόντων και επαναστάτης δεν

γίνεται. Όποιος καταπιέζει τα ζώα μέσα από τις καθημερινές του

συνήθειες όπως η διατροφή, ή η ένδυση ενώ την ίδια στιγμή κάνει

τον επαναστάτη, κοροϊδεύει τον εαυτό του και ας μάχεται δήθεν

για ελευθερία και δικαιοσύνη. Ο μόνος πραγματικός επαναστάτης

είναι αυτός της φακής γιατί η πραγματική επανάσταση

απελευθερώνει την ζωή από την αδικία, και αλλάζει τις αξίες και τη

κουλτούρα μας. Τα ζώα αν μπορούσαν να μιλήσουν στη γλώσσα

μας θα μας ζητούσαν να γίνουμε επαναστάτες της φακής.

Για αυτό το τελευταίο θα ρωτήσω και τον Αστέριο αν και δεν

νομίζω ότι χρειάζεται, είναι αυτονόητο.

- Καλησπέρα, Νικηφόρε.

- Καλώς τονε, τώρα για σένα έλεγα, πολλά χρόνια θα ζήσεις.

- Μακάρι αν και δεν το πολυπιστεύω. Ναι φυσιολογικά εμείς οι

γκιώνηδες ζούμε πολλά χρόνια αλλά με τόσους κινδύνους πλέον

γύρω μας δεν περνάει μέρα που να μη θρηνήσουμε κάποιο γνωστό

ή συγγενή. Το είδος σας μας κάνει πόλεμο από παντού:

καταστροφή των δασών και των βιοτόπων μας, φυτοφάρμακα και

χημικά, ακτινοβολίες, ανεμογεννήτριες και βέβαια οι κυνηγοί. Μας

κάνετε πόλεμο – δεν μιλώ προσωπικά – και αισθανόμαστε

κυνηγημένοι μέσα στο ίδιο μας το σπίτι: αυτό τον πλανήτη που

φτιάχτηκε για να μας φιλοξενεί όλους. Και όμως αυτή η

αποσύνδεσή σας από το Μητρικό Οικοσύστημα, από τη σοφία του

και τους νόμους του, μας έχει φέρει στο χείλος της εξαφάνισης.

Δεν ξέρω τι θα απογίνουμε. Ειλικρινά δεν είμαι πια αισιόδοξος για

το μέλλον μας. Εμείς είμαστε σε συνεχή άμυνα – πρέπει εσείς να

κάνετε κάτι.

- Έννοια σου Αστέριε, εγώ το κατάλαβα και θα είμαι παντοτινά

σύμμαχός σας και θα προσπαθήσω να πείσω όσο πιο πολλούς

μπορώ να έρθουνε μαζί μας.

- Μακάρι, βασίζομαι επάνω σου γιατί δεν υπάρχουν πια περιθώρια.

Μου γκρινιάζεις που δεν έρχομαι πιο τακτικά όμως ήρθε η ώρα να

σου πω για τη δουλειά που μου απορροφά όλο μου το χρόνο.

Κάποια πουλιά ενωθήκαμε και κάναμε ένα καταφύγιο για τους

λαβωμένους συντρόφους μας σε ένα απομακρυσμένο,

απροσπέλαστο σημείο του δάσους, όσο πιο καλά προστατευμένο

γίνεται. Η αποστολή μας είναι να φροντίζουμε και να

περιποιούμαστε όλα τα άρρωστα και λαβωμένα πτηνά μέχρι να

μπορέσουν και πάλι να γίνουν καλά και να πετάξουν πίσω στις

οικογένειές τους και στους φίλους τους. Δυστυχώς έχω και τη

σύντροφό μου, την Ιουλιέτα μου, εκεί. Μου την άφησαν ανάπηρη

εφ’ όρου ζωής οι τουφεκιές αυτού του αδίστακτου συρφετού που

ξαμολιέται στη φύση και σπέρνει το θάνατο. Θεέ μου, συγχώρα με

που το λέω, αλλά καλύτερα να είχε πεθάνει τη καταραμένη εκείνη

στιγμή παρά να έχει μείνει ανάπηρη και να βασανίζεται η δύστυχη.

Η τουφεκιά έσκαψε κυριολεκτικά το πρόσωπό της: έχασε τα μάτια

της και της έσπασαν σχεδόν όλο το ράμφος από τη βάση. Τώρα

είναι αγνώριστη: είναι καταδικασμένη να κάθεται μέρα νύχτα

καρφωμένη στην ίδια θέση και να της δίνω εγώ μασημένη τροφή.

Μετά από μια παύση και ένα λυγμό συγκίνησης συνεχίζει: Γιατί

Ιουλιέτα μου; Ήσουν τόσο ζωντανή, τόσο όμορφη ...

- Όχι, δεν το πιστεύω, πες μου πως δεν είναι έτσι Αστέριε.

- Είναι απόλυτα τραγικό: το είδος σας πορεύεται πια ως αυτόματο

του κακού, σαν ένα ρομπότ που μηχανικά και απερίσκεπτα αφήνει

στο πέρασμά του μόνο δράμα και πόνο.

- Ειλικρινά αισθάνομαι ντροπή και αποτροπιασμό για τη παρακμή

και τη κατάντια του ανθρώπινου είδους. Παρεκκλίναμε εντελώς σε

έναν ξένο, αλλόκοτο ρόλο που δεν έχει καμία σχέση με το λόγο

που ήρθαμε σε αυτό τον όμορφο πλανήτη, τον μοναδικό σε όλο το

γνωστό σύμπαν που φιλοξενεί ζωή. Αντί αυτό το θαύμα, αυτή την

αξία που λέγεται ζωή να την αγκαλιάσουμε με δέος και σεβασμό,

εμείς τη χαραμίζουμε και τη ξοδεύουμε σαν να είναι αναλώσιμο

υλικό.

- Και το πιο τραγικό σε αυτή την ιστορία Νικηφόρε είναι ότι το

δράμα κάθε στιγμή που περνάει περισσεύει, η τάση είναι προς τη

μεριά του κακού και αυτή η τάση δεν φαίνεται να αντιστρέφεται.

- Στο ορκίζομαι, Αστέριε ότι εγώ από τη πλευρά μου θα κάνω ό,τι

μπορώ να την αντιστρέψω. Ήρθε η ώρα των έργων και για αρχή

θέλω πάρα πολύ να βοηθήσω στο αξιόλογο έργο που κάνετε.

Όμως θα έπρεπε να μου έχεις μιλήσει νωρίτερα γι’ αυτό.

- Δεν ήθελα να στα πω όλα μονομιάς για να μη σε φορτώνω με τα

δικά μου. Σε ευχαριστώ πάντως για τη προθυμία σου να

βοηθήσεις. Όμως κάτι με ήθελες κι εσύ. Είδα το σημείωμά σου

στο δάσος. Πες μου γρήγορα γιατί πέρασε η ώρα.

- Πάνω κάτω στο είπα. Το αποφάσισα: θα γίνω επαναστάτης της

φακής

- Περίφημα! Σε συγχαίρω! Θα μου πεις τις λεπτομέρειες την άλλη

φορά. Τώρα φεύγω γιατί πρέπει να ξαναπάω πίσω στην αγαπημένη

μου.

- Στο καλό και να προσέχεις!

* * *

11

Το μανιφέστο του επαναστάτη της φακής

Ο Νικηφόρος ανοίγει το σακίδιο του και ρίχνει μέσα βιαστικά

κάποια πράγματα ενώ ταυτόχρονα φωνάζει: Αλήτη, που είσαι;

- Τα πήρα όλα, μονολογεί.

- Α, ήρθες; Θες να πάμε στη κορφή του λόφου; Μα τι λέω; Εσύ

και να μη θέλεις; Εσύ πετάς τη σκούφια σου για βόλτες και

παιχνίδια. Έλα, φύγαμε. Σήμερα θέλω να συγκεντρωθείς κι εσύ και

να με βοηθήσεις γιατί έχω να γράψω ένα σημαντικό κείμενο. Τι

λες;

Γουφ! Γουφ!

Ενθουσιάστηκες βλέπω. Άντε ξεκινάμε.

Ωραίο απόγευμα και η ατμόσφαιρα είναι πεντακάθαρη. Έλα να

τρέξουμε λίγο, να οξυγονώσουμε τον οργανισμό μας και να

ξελαμπικάρει το μυαλό...

Μετά από λίγο ...

Ωραία, φτάσαμε. Υπέροχη η θέα σήμερα απ’ τη κορυφή. Η πόλη

θαρρείς ομόρφυνε ή μάλλον έχω έμπνευση και τα βλέπω όλα πιο

όμορφα.

Έλα Αλήτη κάτσε δίπλα μου να γράψουμε μαζί το κείμενο.

Ο τίτλος είναι: «Το μανιφέστο του επαναστάτη της φακής»

Γουφ! Γουφ!

Γιατί μανιφέστο ρωτάς; Γιατί δεν γίνεται επαναστάτης χωρίς ένα

βασικό μπούσουλα με τις αρχές του. Το γράφω πιο πολύ για μένα,

για να έχω τα βασικά πράγματα ξεκάθαρα στο μυαλό μου.

Ό,τι γράφω θα στο διαβάζω δυνατά για να μου λες τη γνώμη σου

όπου δεν σ’ αρέσει.

Ξεκινάω λοιπόν:

Ο επαναστάτης της φακής μπορεί να μην ξέρει τα πάντα αλλά για

ένα πράγμα είναι σίγουρος: δεν θα συμμετάσχει ποτέ πλέον σε ότι

έχει σχέση με την εκμετάλλευση και την καταπίεση των ζώων.

Των ανθρώπων δεν το γράφω γιατί εννοείται.

Αυτό σημαίνει ότι ο τρόπος ζωής του δεν περιλαμβάνει κανένα

ζωικό προϊόν, δηλαδή η διατροφή του είναι η φυτοφαγία, το

ντύσιμο και τα παπούτσια είναι από φυτικά και συνθετικά υλικά, η

ψυχαγωγία του δεν περιλαμβάνει τα ζώα (όπως ζωολογικοί κήποι,

τσίρκο ή ενυδρεία) και γενικά όλη του η ζωή είναι χωρίς αδικία

προς τα ζώα.

Ο επαναστάτης της φακής εμπνέεται και κατευθύνεται από τον

αισθανόμενο άνθρωπο που υπάρχει μέσα μας, και εμπνέεται επίσης

από τις αξίες και τα ιδανικά και κυρίως από το χρέος προς την

αισθανόμενη ζωή.

Ο επαναστάτης της φακής δεν είναι τέλειος ούτε προσπαθεί να

κάνει τον τέλειο στους άλλους. Απλά η διαφορά του με τους

άλλους είναι ότι αυτός έχει κάνει τη σύνδεση με το Μητρικό

οικοσύστημα και τη σοφία του ενώ οι άλλοι είναι ακόμα

αποσυνδεμένοι. Κάποτε υπήρξε κι αυτός σε φάση αποσύνδεσης

γιατί δυστυχώς η συγκυρία στην οποία μεγαλώνουμε επιδιώκει

αυτή την αποσύνδεση. Αλλά ευτυχώς κάποια μοναδική στιγμή, σε

κάποιο ανύποπτο χρόνο για τον καθένα, δίνεται το έναυσμα και το

ερέθισμα γι αυτή την επανασύνδεση και την συνειδητοποίηση.

Ο επαναστάτης της φακής επιθυμεί σφοδρά να κάνει τα πάντα για

τους φίλους του τα ζώα, να τα βοηθήσει να βγουν από την άδικη

δουλεία που τους επιβάλλεται και την υποτιμητική θέση που έχουν

σήμερα στα μάτια της πλειοψηφίας των ανθρώπων. Ο δρόμος για

να το πετύχει αυτό είναι ειρηνικός μέσα από την εκπαίδευση και

την ενημέρωση των ανθρώπων για όλα εκείνα που τους έχουν μάθει

λάθος.

Γουφ! Γουφ!

Τι είναι; Τι ξέχασα; Αα κατάλαβα, δεν είπα κάτι για εσάς τα

σκυλιά.

Ο επαναστάτης της φακής παροτρύνει τους ανθρώπους που ακόμα

βρίσκονται σε σύγχυση και δεν ξέρουν πώς να συμπεριφερθούν στα

ζώα να τα βλέπουν όλα σαν κατοικίδια δηλαδή να φροντίζουν, να

αγαπούν και να προστατεύουν όλα τα ζώα. Είναι μια σχέση

στοργής και αυτό είναι κάτι στο οποίο μπορούμε κάλλιστα να

ανταποκριθούμε, γιατί έχουμε την εμπειρία να φερόμαστε σε όλα

τα ζώα όπως στα κατοικίδια - είναι κάτι που ήδη γνωρίζουμε και

εφαρμόζουμε. Αυτή λοιπόν τη σχέση με τα ζώα που φιλοξενούμε

στα σπίτια μας ως μέλη της οικογένειας μας, την επεκτείνουμε σε

όλα τα ζώα. Μάλιστα, το ίδιο το γεγονός της διαφορετικής

συμπεριφοράς μας προς τα κατοικίδια είναι και η πιο σοβαρή

καταδίκη και απονομιμοποίηση της καταπίεσης των υπόλοιπων

ζώων.

Τέλος ο επαναστάτης της φακής γνωρίζει ότι ο άνθρωπος ποτέ δεν

εξαρτώνταν από τα ζώα, ούτε και αυτά από εμάς. Γιατί η φύση

δημιουργεί αυτόνομα όντα που δεν χρειάζονται «υποστήριξη» από

εμάς για να ζήσουν. Τα είδη που τώρα εκμεταλλευόμαστε έχουν

εμφανιστεί στον πλανήτη προγενέστερα από εμάς και τα

κατάφερναν για χιλιάδες ή και εκατομμύρια χρόνια μια χαρά.

Εμείς με την λεγόμενη «εξημέρωση» δηλαδή την δουλεία των

ζώων δημιουργήσαμε αυτή την εκμεταλλευτική σχέση και την

ανισορροπία και άρα εμείς θα πρέπει να την τερματίσουμε.

Νομίζω ότι αυτά είναι αρκετά σε πρώτη φάση. Τώρα πλέον το

σχέδιο μπορεί να μπει σε δράση.

* * *

12

Προς μια ειρηνική διατροφή

- Νικηφόρε τι κάνεις τόσες ώρες στο ίντερνετ; ρώτησε η μητέρα.

- Ψάχνω για τη νέα μου διατροφή.

- Ποια νέα σου διατροφή;

- Μα ξέχασες τι λέγαμε τις προάλλες; Δεν είπαμε ότι πρέπει να

βγούμε από το κακό που κάνουμε στα ζώα και να περάσουμε σε

μιαν άλλη διατροφή. Αφού έχουμε τόσες επιλογές. Να εδώ έχω

ανακαλύψει τόσες πολλές ωραίες καινούργιες τροφές που δεν τις

γνώριζα και δεν τις έτρωγα πριν. Κοίτα μέχρι και μπέργκερ φακής

βρήκα. Θέλεις να το δοκιμάσουμε;

- Μπέργκερ φακής;

- Ναι μπιφτέκι φακής. Να εδώ είναι η συνταγή.

- Φαίνεται πολύ νόστιμο. Ναι, ας το δοκιμάσουμε, γιατί όχι;

-Το βρήκα τι θα κάνουμε και θέλω να με βοηθήσεις. Θα καλέσω

τους φίλους μου σπίτι και δήθεν θα παραγγείλω μπέργκερ απ’ έξω

αλλά εμείς θα έχουμε φτιάξει αυτή τη συνταγή και θα τους τη

σερβίρουμε χωρίς να τους πούμε ότι είναι από φακή. Θέλω να τους

κάνω κι εγώ μια πλάκα και να δω τις αντιδράσεις τους. Έτσι για να

νοιώσουν πως είναι να κάνεις πλάκα στον άλλο επειδή κι αυτοί μου

έχουν βγάλει το παρατσούκλι «ο επαναστάτης της φακής». Και πού

ξέρεις, μπορεί και αυτοί να γίνουν επαναστάτες της φακής.

- Μα παιδί μου δεν είναι σωστό να μην τους πούμε από τι είναι το

μπέργκερ.

- Έλα βρε μάνα. Ότι κάνουμε είναι για καλό. Για σκέψου πόσα

ζώα θα σώζονται, αν ο Γιώργος και ο Νίκος και στη πορεία οι

φίλοι των φίλων μας και οι φίλοι των φίλων τους γίνουν κι αυτοί

επαναστάτες της φακής; Φαντάζεσαι έναν κόσμο όπου όλοι οι

άνθρωποι θα είναι επαναστάτες της φακής;

Κάντο γι’ αυτό.

* * *

13

Alter Ego

-Εε, εσύ επαναστάτη της φακής; φώναξε ο Νίκος στο διάλειμμα

στο προαύλιο του σχολείου.

- Μα γιατί τον λέτε έτσι; ρώτησε η Μαρία

- Να έκανε κι αυτός την επανάστασή του. Έκοψε το κρέας και τα

υπόλοιπα ζωικά προϊόντα για να μην βλάπτει τα ζώα λέει.

- Και πού είναι το κακό με αυτό;

- Δεν λέω πως είναι κακό αλλά να, είναι λίγο απότομο και ξαφνικό

για όλους εμάς τους υπόλοιπους και του κάνουμε λίγο πλάκα.

- Ίσα ίσα εγώ το βρίσκω αξιέπαινο και θα πάω μάλιστα να τον

ρωτήσω να μάθω γι αυτό.

- Άστον καλύτερα γιατί τώρα τελευταία είναι πολύ απορροφημένος

και μπορεί να μη σου δώσει και πολλή σημασία.

- Έχω και μια φίλη μου, τη Κωνσταντίνα, που ξεκίνησε πρόσφατα

κάτι ανάλογο, είπε η Μαρία.

- Όπως φαίνεται οι επαναστάτες της φακής ξεφυτρώνουν σαν τα

μανιτάρια – όμως εγώ είμαι απτόητος στις διατροφικές μου

επιλογές. Δεν πρόκειται ποτέ να αλλάξω, της απάντησε ο Νίκος.

- Ποτέ μη λες ποτέ γιατί δεν ξέρεις.

- Εγώ να γίνω επαναστάτης της φακής; Δε θάσαι καλά.

- Να η Κωνσταντίνα. Κωνσταντίναααα!

Πάει προς το μέρος της.

- Το ήξερες ότι στο σχολείο μας υπάρχει και ομοϊδεάτης σου; τη

ρωτά η Μαρία.

- Ομοϊδεάτης μου;

- Ναι καλέ, επαναστάτης της φακής. Έτσι τον φωνάζουν.

- Άστο να λείπει, δεν θέλω παρτίδες με ψευτο-δήθεν τύπους.

- Δεν κατάλαβες. Σε μπέρδεψα λίγο, αυτό είναι το παρατσούκλι

που του κόλλησαν επειδή έκοψε το κρέας και τα ζωικά προϊόντα.

- Μμ … αντί να του πουν μπράβο, του κάνουνε και bullying.

- Όχι καλέ. Ένα αστειάκι του κάνανε.

- Λοιπόν θέλω να τον γνωρίσω οπωσδήποτε. Σίγουρα θα έχουμε

πολλά να πούμε.

- Έλα, πάμε να σας συστήσω.

* * *

14

Ο διχασμός ζώα-φίλοι και ζώα-τροφή γίνεται παρελθόν

Η απρόσμενη γνωριμία με τη Κωνσταντίνα ήταν μια ιδιαίτερα

ευχάριστη έκπληξη για τον Νικηφόρο που τον γέμισε ενθουσιασμό

και αμέσως έσπευσε να καταγράψει τα συναισθήματά του και τις

σκέψεις του:

Αγαπητό ημερολόγιο,

Σήμερα γνώρισα τη Κωνσταντίνα και είμαι πολύ χαρούμενος γιατί

επιτέλους βρίσκω ένα άτομο που είναι τόσο κοντά σε όλα αυτά που

έχω βιώσει το τελευταίο διάστημα. Μαζί θα ξεπεράσουμε πιο

εύκολα τα εμπόδια που βάζει ο περίγυρος και θα στηρίζει ο ένας

τον άλλο. Η Κωνσταντίνα έγινε κι αυτή επαναστάτης της φακής

απρόσμενα και αναπάντεχα όταν πριν λίγο καιρό έχασε τη

γατούλα της, τη Μάρα. Απανωτά έτυχε να διαβάσει ότι στην

Ανατολική Ασία τρώνε τις γάτες και τα σκυλιά όπως εδώ στη Δύση

τρώνε τις κότες, τα αρνάκια και τ’ άλλα ζώα και ξαφνικά όταν πήγε

να φάει ένα πιάτο με μπούτι κοτόπουλο που της σέρβιρε η μητέρα

της συνειδητοποίησε ότι αυτό το κομμάτι κρέας μπορεί να ήταν η

Μάρα. Δεν θα έτρωγε ποτέ τη Μάρα, οπότε πώς θα μπορούσε να

φάει ένα άλλο ζώο που είχε κι αυτό πρόσωπο, είχε μητέρα και

πατέρα, είχε την ίδια επιθυμία με τη Μάρα για αγάπη

τρυφερότητα, χάδια και παιχνίδια; Το αυθαίρετο και διχαστικό

σκεπτικό που κατέτασσε κάποια ζώα ως φίλους ενώ κάποια άλλα

ως τροφή, ήταν πλέον παρελθόν για τη Κωνσταντίνα.

Έτσι μπήκε κι αυτή στην υπέροχη αυτή Οδύσσεια νέων εμπειριών,

αλλά και νέων συναισθημάτων, σκέψεων και γνώσεων. Έχει μια

ακατανίκητη περιέργεια να μάθει, ψάχνεται συνεχώς και ξέρει

πράγματα που εγώ ακόμη δεν ξέρω ή δεν έψαξα σχετικά με την

νέα μας ζωή και διατροφή. Μάλιστα μου είπε ότι γι αυτή τη

φιλοσοφία είχαν μιλήσει και οι αρχαίοι Έλληνες. Μου είπε για τον

Πυθαγόρα που θεωρείται ο εμπνευστής αυτής της ιδέας και ο

οποίος είπε το εξής συγκλονιστικό: «Όσο οι άνθρωποι θα

σφαγιάζουν τα ζώα, θα σκοτώνονται μεταξύ τους» και ότι αυτή η

ρήση έκτοτε αναδιατυπώνεται στη πορεία του χρόνου από άλλους,

σπουδαίους διανοητές.

Όμως το πιο σημαντικό είναι ότι μου πρότεινε να κάνουμε κάτι για

να ευαισθητοποιήσουμε κι άλλα παιδιά αλλά και τους μεγάλους. Τι

άλλο να πω; Είμαι κατενθουσιασμένος!

* * *

 ΔΕΥΤΕΡΟ ΜΕΡΟΣ

1

Οι ζωές των άλλων: ένα ανείπωτο δράμα ξεσπά

Ο Νικηφόρος απολάμβανε τη νέα του ζωή με απερίγραπτο

ενθουσιασμό. Η σκέψη ότι πλέον ζούσε χωρίς να βλάπτει άλλους

αισθανόμενους τον πλημμύριζε με ένα αίσθημα ικανοποίησης

πρωτόγνωρο και λυτρωτικό. Οι μέρες του κυλούσαν ήρεμα,

μοιρασμένες στη μελέτη και στην εμβάθυνση σε αυτή την υπέροχη

ιδέα που είχε δώσει νέο νόημα στη ζωή του, σε ανταλλαγή

γνώσεων με τη Κωνσταντίνα και σε διεξοδικές συζητήσεις με τους

φίλους του και άλλα παιδιά. Στο μεταξύ ο Αστέριος είχε αραιώσει

τις επισκέψεις του όμως φρόντιζε συνεχώς να κάνει τη παρουσία

του πάντα αισθητή, στέλνοντας μέσα στην ησυχία της νύχτας τα

ρυθμικά του «γκιων». Το άκουσμα της φωνής του καθησύχαζε τον

Νικηφόρο, διαβεβαιώνοντάς τον ότι ο φίλος του είναι καλά και ότι

απλά οι υποχρεώσεις του δεν του επέτρεπαν να βρίσκεται πιο

συχνά μαζί του. Ώσπου ξαφνικά ένα βράδυ ο Αστέριος

επισκέφτηκε απρόσμενα τον Νικηφόρο.

- Καλησπέρα Νικηφόρε

- Γεια σου Αστέριε. Δεν σε περίμενα. Πώς από δω;

- Δυστυχώς, σήμερα είχαμε άσχημες εξελίξεις και χρειάζομαι τη

βοήθεια σου.

- Μα τι συνέβη; Έγινε κάτι με τη σύντροφό σου; Πες μου.

- Να εδώ στα περίχωρα της πόλης ένας πτηνοτρόφος εγκατέλειψε

τα πτηνά του μέσα στο πτηνοτροφείο και τα καταδίκασε έτσι να

αργοπεθαίνουν από τη πείνα και τη δίψα. Είναι καμιά εκατοστή

κότες και καθώς πετούσα σήμερα από εκεί μου ζήτησαν βοήθεια.

Δεν θέλουν να πεθάνουν. Είναι φυλακισμένες μέσα σε κλουβιά,

συνωστισμένες και εξαντλημένες. Θέλουν να ξεφύγουν από αυτή τη

τρομερή μοίρα και από τη δουλεία και τη σφαγή και να ζήσουν

επιτέλους ελεύθερες όπως μου είπαν.

- Πω,πω! Πόσο τραγικό να περιμένεις το τέλος σου αβοήθητος;

- Και μάλιστα στη κόλαση της φυλακής και στην εγκατάλειψη.

Άλλο να στο λέω και άλλο να το βλέπεις, Νικηφόρε.

- Και κοίτα να δεις σύμπτωση. Σχετικά πρόσφατα διάβαζα για τις

κότες οι οποίες λέει είναι ο πιο κοντινός, ζωντανός συγγενής του

Τυραννόσαυρου (Tyrannosaurus rex) και ξεκίνησαν την ζωή τους

ως άγριο πτηνό στις ζούγκλες της Ινδίας εκατομμύρια χρόνια πριν.

Είναι έξυπνες, στοργικές και με διερευνητική περιέργεια ενώ έχουν

γνωστικές ικανότητες που ανταγωνίζονται τις γάτες και τα σκυλιά.

- Πράγματι, έτσι είναι. Συναναστρέφομαι με κότες και αυτά που

διάβασες τα έχω ζήσει από πρώτο χέρι.

- Δυστυχώς, αυτό το τραγικά παρεξηγημένο πτηνό, είναι το πλέον

κακοποιούμενο ζώο της συγκυρίας αφού πάνω από 40

δισεκατομμύρια δολοφονούνται κάθε χρόνο σε όλο το κόσμο για

να γίνουν τροφή των ανθρώπων. Η κότα θα λέγαμε πλέον ότι έγινε

το σήμα κατατεθέν αυτού του ανώμαλου συστήματος διατροφής

που κυριαρχεί και επίσης το μακάβριο σύμβολο της γενοκτονίας

αφού ανά 6 εβδομάδες μια ολόκληρη γενιά ξεκληρίζεται.

- Ανείπωτο δράμα. Πιο χειρότερα δεν το χωράει ο νους και μετά

λέω κι εγώ για τα δικά μου. ...

- Και που νάξερες τι κάνουν στις κότες της λεγόμενης

«αυγοπαραγωγής»; Καταρχήν αμέσως μόλις εκκολαφθούν οι

αρσενικοί νεοσσοί, τους θανατώνουν γιατί ως γνωστόν δεν κάνουν

αυγά. Ο τρόπος θανάτωσης – άκουσον, άκουσον - μπορεί να είναι

σε θάλαμο αερίων ή να αλέθονται ζωντανοί. Τα θηλυκά υφίστανται

κόψιμο του ράμφους χωρίς αναισθητικό και τα σώματά τους

γεμίζουν μώλωπες και εκδορές από το συνωστισμό στα κλουβιά.

Παραμένουν έτσι κλεισμένες για 2 χρόνια και καταναγκάζονται να

παράγουν αυγά μέχρι του σημείου που ο οργανισμός τους

καταρρέει και δεν μπορούν να παράγουν άλλο. Τότε οδηγούνται

στη σφαγή ώστε τα καταπονημένα και βασανισμένα σώματά τους

να γίνουν ζωοτροφή για τα κατοικίδια.

- Είναι αδιανόητο. Το μυαλό μου πάει να σπάσει με όλη αυτή την

φονική μανία που επιβάλλεται σε αθώες, ανυπεράσπιστες ζωές. Μα

πώς τα ανέχεται αυτά η ανθρωπότητα; Και όλο αυτό το κακό

γίνεται ακόμα πιο τραγικό όταν σκέφτομαι ότι όλη αυτή η

λεηλασία της ζωής και η φρίκη γίνονται μόνο και μόνο για μια

ματαιότητα και μια πλάνη, για κάτι που δεν σας χρειάζεται και που

δεν είναι τροφή σας αφού έχετε ανατομία φυτοφάγου.

- Για μια στιγμή, γι αυτό το τελευταίο, για την πεπτική μας

ανατομία, είσαι σίγουρος Αστέριε γιατί υπάρχει πολλή σύγχυση

εκεί έξω και μ’ έχουν μπερδέψει.

- Απόλυτα Νικηφόρε. Δεν είστε η φονική μηχανή που σας έχουν

κάνει να πιστεύετε αφού δεν υπάρχει κανένα χαρακτηριστικό πάνω

σας που να μοιάζει με τους πραγματικούς θηρευτές, τα

σαρκοφάγα. Αντίθετα έχετε όλα τα χαρακτηριστικά ενός ειρηνικού

και πράου φυτοφάγου πλάσματος. Προσπάθησε να βρεις πίνακες

με τη συγκριτική ανατομία των σαρκοφάγων και των φυτοφάγων

όπου αυτό που σου λέω φαίνεται ολοκάθαρα.

- Μμ ... θα το ψάξω άμεσα αλλά δηλαδή θέλεις να πεις ότι δεν

είμαστε ούτε παμφάγα;

- Τα παμφάγα είναι ουσιαστικά υποκατηγορία των σαρκοφάγων και

μοιράζονται μαζί τους τα περισσότερα χαρακτηριστικά. Όμως με

τη πλύση εγκεφάλου που σας έχουν κάνει, σας έχουν μετατρέψει σε

αυτόματα της καταπίεσης των αισθανόμενων άλλων. Και ειλικρινά

δε ξέρω πού θα οδηγήσει ο κατήφορος αυτός αφού τα πράγματα

είναι φοβερά δυσοίωνα. Δισεκατομμύρια πλέον είναι τα πλάσματα

που υποφέρουν και χρήζουν βοήθειας λόγω των σκόπιμα

εσφαλμένων πεποιθήσεων που σας έχει εμφυτεύσει στο μυαλό η

κυρίαρχη κουλτούρα του θανάτου. Ας επανέλθω όμως, Νικηφόρε,

στο θέμα του πτηνοτροφείου και ας δούμε τι θα μπορούσαμε να

κάνουμε στη προκειμένη περίπτωση. Δεν έχουμε πολύ χρόνο. Ό,τι

είναι να κάνουμε, θα πρέπει να το κάνουμε άμεσα.

- Άστο σε μένα. Έχω κάτι στο μυαλό μου. Στέλνω κιόλας e-mail

στη Κωνσταντίνα.

- Εντάξει, τ’ αφήνω πάνω σου. Θα περάσω αύριο να μάθω νεότερα.

* * *

2

Καταφύγια ζώων φάρμας: τα μοναδικά πραγματικά σχολεία αυτού του κόσμου

Σε λίγο το τηλέφωνο του Νικηφόρου χτύπησε. Ήταν η

Κωνσταντίνα.

Η φωνή της ήταν αγωνιώδης: «Νικηφόρε πρέπει να

κινητοποιηθούμε. Πρέπει να σώσουμε αυτά τα πλάσματα. Αν

ήμασταν στο εξωτερικό θα ήταν πολύ πιο εύκολο γιατί εκεί

υπάρχουν καταφύγια ζώων φάρμας που δέχονται αυτά τα ζώα.»

- Πώς τα είπες;

- Καταφύγια ζώων φάρμας.

- Δηλαδή καταφύγια για τα ζώα που οι άνθρωποι θεωρούν τροφή;

- Ακριβώς, φιλοξενούν ζώα που στάθηκαν τυχερά και γλίτωσαν από

τον εφιάλτη που τους επιφυλάσσει η κυρίαρχη διατροφή. Μάλιστα,

το συγκλονιστικό είναι ότι πολλά από αυτά τα ζώα έφτασαν στα

καταφύγια έχοντας αποδράσει από σφαγείο. Για μένα αυτά τα

καταφύγια είναι οι φωτεινοί φάροι μέσα στο σκοτάδι της

κουλτούρας του θανάτου που ζούμε.

- Εγώ τα φαντάζομαι σαν οάσεις μέσα στην έρημο της απαξίωσης

της αξίας της ζωής.

- Ναι, πράγματι είναι αυτές οι λίγες, μοναδικές νησίδες ελπίδας

απέναντι στη λαίλαπα της καταπίεσης που έχει σαρώσει το

οικοσύστημα του πλανήτη της ζωής. Και μέσα σε όλη αυτή την

απέραντη ματαιότητα στέκονται αγέρωχα ως κάστρα της αλήθειας

και ως τα μοναδικά πραγματικά σχολεία αυτού του κόσμου αφού

μόνο εκεί διδάσκεται ο σεβασμός της αξίας της ζωής.

- Και είσαι σίγουρη ότι δεν υπάρχουν τέτοια καταφύγια στην

Ελλάδα;

- Δυστυχώς ναι και γι αυτό έχω πολύ μεγάλη ανησυχία. Θα

μπορέσουμε άραγε να κάνουμε κάτι γι αυτά τα πλάσματα που

σβήνουν αβοήθητα;

- Για μια στιγμή. Τώρα που λέμε για καταφύγια, η μητέρα μου

γνωρίζει κάποια εθελοντική ομάδα που διατηρεί ένα καταφύγιο για

σκύλους και γάτες. Έχουν μεγάλο χώρο και είναι στην επαρχία,

όχι όμως πολύ μακριά από εδώ.

- Λες αυτοί να μπορούν να δεχτούν αυτά τα πτηνά;

- Γιατί όχι αφού και το χώρο έχουν και είναι εξοικειωμένοι με τη

φροντίδα ζώων.

- Πρέπει να δράσουμε γρήγορα, Νικηφόρε. Πες στη μητέρα σου

να μεσολαβήσει.

- Μην ανησυχείς Κωνσταντίνα. Νομίζω ότι η λύση βρέθηκε. Τα

λέμε σε λίγο.

* * *

3

Μάχη με το χρόνο

Ο Νικηφόρος έσπευσε στη μητέρα του και περιέγραψε τη

κατάσταση γεμάτος σιγουριά ότι το πρόβλημα σύντομα θα έχει

διευθετηθεί. Τα αισθήματά του και η αγάπη του για τα ζώα τον

έκαναν να μη βλέπει όλα τα αρνητικά και τα εμπόδια με τα οποία

η κυρίαρχη κουλτούρα μπλοκάρει το δρόμο προς τη συμπόνια και

το σεβασμό της ζωής. Ο ενθουσιασμός του τον είχε παρασύρει να

νομίζει ότι ζει σε έναν κόσμο ιδανικό όπου η επικράτηση του

καλού είναι αυτονόητη και εύκολη. Όμως η απάντηση της μητέρας

του τον προσγείωσε απότομα στη πραγματικότητα.

- Νικηφόρε, παιδί μου, η ομάδα αυτή δυστυχώς διαλύθηκε. Δεν

είχε τα οικονομικά να αντεπεξέλθει. Ήρθε και η κρίση… Ο

κόσμος δυστυχώς δεν υποστηρίζει κάτι τέτοιες προσπάθειες και

φυσικά ούτε και το κράτος το οποίο όπως ξέρεις επιδοτεί τη

κτηνοτροφία. Είναι θλιβερό, αλλά για μια ακόμη φορά

διαπιστώνεται ότι για να γίνει το καλό δεν υπάρχει ποτέ χρήμα.

- Μα αν είναι δυνατόν; Κοίτα να δεις ατυχία! Και τώρα τι κάνουμε;

- Τι θα έλεγες να ψάξουμε μία μία τις υπόλοιπες ομάδες με

καταφύγια για κατοικίδια και να τις ρωτήσουμε αν υπάρχει

πιθανότητα να δεχθούν αυτά τα πτηνά;

- Ναι, σωστά. Θα πω στη Κωνσταντίνα να μοιράσουμε τη δουλειά

με τις επαφές και έτσι να κερδίσουμε χρόνο.

Έτσι ξεκίνησε μια αγωνιώδης προσπάθεια για να βρεθεί ο χώρος

φιλοξενίας γι αυτά τα δυστυχισμένα πτηνά. Ο χρόνος κυλούσε

αμείλικτος αλλά αποτέλεσμα μηδέν. Μετά από αλλεπάλληλα

τηλεφωνήματα, οι οργανώσεις, η μία μετά την άλλη, απέρριπταν το

αίτημα των δυο παιδιών.

Έφτασε το βράδυ. Κατά τις 8 η Κωνσταντίνα πήγε η ίδια στο σπίτι

του Νικηφόρου.

- Εξαντλήσαμε κάθε πιθανότητα. Νομίζω ότι δεν υπάρχει ελπίδα

πια. Τι κρίμα. Τα ζώα αυτά είναι καταδικασμένα να πεθάνουν

αβοήθητα. Αχ, σε τι κόσμο καταντήσαμε να ζούμε. Παιδιά

πεθαίνουν από τη πείνα στο τρίτο κόσμο γιατί δώσαμε το

καλαμπόκι που θα γινόταν τροφή τους σε εκτρεφόμενα ζώα της

κτηνοτροφίας στην Ευρώπη. Ενώ αυτά τα ζώα-σκλάβοι στις

φάρμες αντιμετωπίζονται σαν άψυχα αντικείμενα και όχι σαν

αισθανόμενα πλάσματα. Μα πού πήγε η συμπόνια μας; Πώς στο

καλό τα καταφέραμε έτσι;

Ξαφνικά ο Νικηφόρος διέκοψε το μονόλογό της: υπάρχει και ένα

κέντρο περίθαλψης άγριων ζώων. Πώς δεν το σκεφτήκαμε;

- Λες να είμαστε τυχεροί Νικηφόρε;

- Έχουμε ακόμα μια ελπίδα. Δεν έχουμε παρά να δοκιμάσουμε.

Ο Νικηφόρος πήρε τον αριθμό. Καλούσε. Μετά από πολλά

χτυπήματα ακούστηκε μια φωνή στην άλλη άκρη του ακουστικού.

Ο Νικηφόρος περιέγραψε τη κατάσταση και με φωνή σπαρακτική

κατέληξε: σας παρακαλούμε, σας ικετεύουμε, κάντε κάτι.

«Λυπούμαστε ειλικρινά» ακούστηκε από την άλλη άκρη της

γραμμής. «Δυστυχώς είμαστε κέντρο για άγρια ζώα και δεν έχουμε

τη δυνατότητα και τις εγκαταστάσεις για να φιλοξενήσουμε αυτά τα

πτηνά.»

* * *

4

Η τελευταία ελπίδα

Την άλλη μέρα το πρωί το κλίμα στο σχολείο ήταν βαρύ. Ο

Νικηφόρος και η Κωνσταντίνα ήταν σκυθρωποί και θλιμμένοι.

Παρά τις φιλότιμες προσπάθειές τους είχαν οδηγηθεί σε αδιέξοδο.

Ήταν αναμενόμενο άλλωστε. Όλες αυτές οι ομάδες με τις οποίες

είχαν επικοινωνήσει διέθεταν εγκαταστάσεις για κατοικίδια και

ήταν αδύνατο να φιλοξενήσουν κότες. Η προσπάθειά τους είχε

αναδείξει ακόμα ένα παράδοξο: ενώ υπήρχαν αρκετά καταφύγια

για γάτες και σκυλιά δεν υπήρχε ούτε ένα για ζώα φάρμας. Μια

ολόκληρη χώρα δεν είχε μια θέση στη καρδιά της γι αυτά τα ζώα.

Ήταν θλιβερό και συνάμα τραγική ειρωνεία. Από τη μια υπήρχαν

αμέτρητες χιλιάδες μικρές και μεγάλες εγκαταστάσεις για την

εκμηδένιση της ζωής: φάρμες με ζώα υποδουλωμένα στην

ανθρώπινη ματαιοδοξία, σφαγεία σε κάθε κωμόπολη και πόλη.

Αλλά από την άλλη, δεν υπήρχε ούτε ένας τόπος σεβασμού της

αξίας της ζωής: ένας τόπος όπου η καταρρακωμένη αυτή αξία θα

μπορούσε και πάλι να αποκατασταθεί. Το μακάβριο πέπλο της

κουλτούρας του θανάτου κυριαρχούσε παντού.

Ξαφνικά ακούστηκαν στον αέρα κραυγές πουλιών. Και μετά

ακούγονταν το «γκιων γκιων» από δέντρο σε δέντρο στην αυλή του

σχολείου. Ο Νικηφόρος κατάλαβε και έτρεξε γρήγορα σε ένα

απόμερο σημείο της αυλής. Δεν ήταν κανείς άλλος εκεί. Σε λίγο

εμφανίστηκε ο Αστέριος.

- Δεν πέρασα χθες γιατί μέχρι τώρα φροντίζαμε μαζί με άλλους

εθελοντές τα εγκλωβισμένα πτηνά. Τους πήγαμε λίγη τροφή και

νερό όμως όπως καταλαβαίνεις εμείς δεν μπορούμε να κάνουμε

και πολλά. Η κατάσταση είναι δραματική, γι’ αυτό ήρθα να σε βρω

και να σου πω ότι οι κότες είναι απελπισμένες και σε απόγνωση.

Καλούν σπαρακτικά σε βοήθεια. Έχουμε δεν έχουμε το πολύ ένα

24ώρο. Η ζωή τους κρέμεται σε μια κλωστή. Εσείς τι κάνατε;

Καταφέρατε να βρείτε βοήθεια;

Ο Νικηφόρος δεν μίλησε. Κατέβασε το κεφάλι κάνοντας έτσι το

νεύμα του όχι.

- Μάλλον φαίνεται ότι δεν είναι γραφτό σ’ αυτά τα πτηνά να

ζήσουν. Είναι τραγικό αλλά τουλάχιστον προσπαθήσαμε.

Νικηφόρε, μη στεναχωριέσαι. Έκανες το χρέος σου. Είμαι

περήφανος για σένα.

Τότε ο Νικηφόρος πετάχτηκε πάνω σαν ελατήριο, σαν κάτι να τον

τσίμπησε:

- Δεν χάθηκαν όλα, είπε και όρμησε προς την αυλή φωνάζοντας:

Νίκοοοο! Νίκοοοο!

* * *

5

Όταν η καρδιά του κτηνοτρόφου σκίρτησε

Ο Νίκος του είχε πει πριν δύο χρόνια για κάποιον στο χωριό του

που είχε μια τεράστια φάρμα με πολλά ζώα που όμως δεν τα

έτρωγε. Τον έλεγαν Λέαντρο και ζούσε μαζί με τη γυναίκα του την

Άννα. Τον ήξερε ο πατέρας του Νίκου που ήταν ηλεκτρολόγος

γιατί ο Λέαντρος τον είχε φωνάξει για μια εγκατάσταση με

φωτοβολταϊκά μιας και το κτήμα του ήταν μακριά από το δίκτυο

του ρεύματος. Είχε πάει και ο Νίκος εκεί να βοηθήσει και είχε

ακούσει την ιστορία τους από πρώτο χέρι.

Ο Λέαντρος και η Άννα είχαν σαν όνειρο της ζωής τους να

αποκτήσουν την δική τους φάρμα με κατσίκες για να παράγουν

γάλα. Εξαπατημένοι από την αντίληψη που θεωρεί την ενασχόληση

με την εκμετάλλευση των ζώων «επάγγελμα», πίστευαν ότι αυτό

που σκέφτηκαν θα ήταν ευχάριστο και ειδυλλιακό όπως

παρουσιάζεται συνήθως στα μέσα και στις διαφημίσεις. Όμως η

ειδυλλιακή εικόνα της φάρμας γρήγορα γκρεμίστηκε μόλις

γνώρισαν από κοντά τα ζώα και κατανόησαν ότι είναι αισθανόμενα

πλάσματα τα οποία μπορούν να βιώνουν ακριβώς όπως κι εμείς

όλη την γκάμα των αισθημάτων και συναισθημάτων από τον πόνο

μέχρι την ηδονή. Αλλά ακόμα πιο τραγικά εξεπλάγησαν όταν

ήρθαν σε επαφή με την φρικτή πραγματικότητα που επιφυλάσσει η

γαλακτοπαραγωγή για τα ζώα και τα μικρά τους: για να υπάρξει

παραγωγή γάλακτος, πρέπει να υπάρξει εγκυμοσύνη και μωρό, το

οποίο όμως δεν επιτρέπεται να πιει αυτό γάλα, γιατί αν το πιει δεν

θα μείνει αρκετή ποσότητα για να διοχετευθεί στην αγορά. Έτσι το

μωρό θα πρέπει να βγει απ’ τη μέση με το να σταλεί για σφαγή και

τελικά να φτάσει στην αγορά ως κρέας του «γάλακτος».

Μέσα από αυτή την εμπειρία η εσωτερική τους σύγκρουση

μεγάλωνε ώσπου στο τέλος η καρδιά τους σκίρτησε. Η

μεταμόρφωση μόλις είχε συντελεστεί και άνοιγε το επόμενο και το

πιο όμορφο κεφάλαιο της εξέλιξης κάθε ανθρώπου: αυτό της

συμπόνιας και του σεβασμού της ζωής για όλους τους

αισθανόμενους αυτού του κόσμου. Ο Λέαντρος και η Άννα

πήραν την πιο σημαντική απόφαση της ζωής τους: αναλογιζόμενοι

την απάνθρωπη και βάναυση διαδικασία στην οποία είχαν

εμπλακεί και συνειδητοποιώντας το κακό που προξενούσαν σε

άλλα αισθανόμενα πλάσματα, αποκήρυξαν την εκμετάλλευση και

πήραν την απόφαση να σταματήσουν αυτό το κακό. Έτσι,

εγκατέλειψαν τη γαλακτοπαραγωγή η οποία πήγαινε κόντρα στα

αισθήματά τους και δόθηκαν με πάθος σε ένα καινούργιο όνειρο.

Αυτή τη φορά όμως ήταν πλήρως προετοιμασμένοι και

συνειδητοποιημένοι. Στράφηκαν στη γη. Βρήκαν μια περιοχή

παρθένα και φυσική και έφτιαξαν ένα φυτώριο για να μεγαλώνουν

φυντάνια, δέντρα και λαχανικά. Έκαναν σκοπό της ζωής τους να

σώσουν τις παραδοσιακές, ντόπιες ποικιλίες και άρχισαν να

συλλέγουν όλους τους παλιούς σπόρους που σχεδόν είχαν ξεχαστεί

και χαθεί. Τους μάζευαν με αγάπη, τους ταξινομούσαν με

φροντίδα και καλλιεργώντας τους, τους ξαναζωντάνευαν. Κατά

διαστήματα τους έπλαθαν σε σβώλους από χώμα και τους

έσπερναν απ' άκρη σ' άκρη στην εύφορη γη τους. Και αυτή τους

έπαιρνε στα σωθικά της και σαν στοργική μητέρα τους μεγάλωνε

ώσπου σε λίγα χρόνια ο τόπος τους μεταμορφώθηκε σε ένα

πανέμορφο δάσος τροφής. Μέσα σ' αυτό τον φιλόξενο τόπο δεν

υπήρχε η έννοια του παράσιτου ή του ζιζάνιου. Όλα τα πλάσματα

της φύσης ήταν ευπρόσδεκτα να ζουν, να βρίσκουν τη τροφή τους

και να συμβιώνουν. Και εκεί παράλληλα με τη διατήρηση των

πραγματικών σπόρων και τη φυσική καλλιέργεια από την οποία

έπαιρναν τη τροφή τους, άρχισαν να μαζεύουν όλα τα

κατατρεγμένα ζώα, άγρια και ήμερα, που οι άνθρωποι είχαν

κακοποιήσει. Σιγά σιγά τα ζώα και τα φυτά πλήθαιναν και έτσι

χωρίς να το καταλάβουν βρέθηκαν να έχουν δημιουργήσει μια

κιβωτό, ένα καταφύγιο όπου τώρα πλέον είχαν αφοσιωθεί στην

πραγματική φροντίδα για τα φυτά και τα ζώα και στον πραγματικό

σεβασμό της ζωής.

* * *

6

Φτερούγισμα στην αιωνιότητα

- Νίκο βρες μου αμέσως το τηλέφωνο του Λέαντρου. Είναι μεγάλη

ανάγκη να επικοινωνήσω μαζί του, είπε ο Νικηφόρος.

- Ποιου Λέαντρου; Πού τον θυμήθηκες;

- Κάνε γρήγορα σε παρακαλώ, δεν έχουμε χρόνο.

- Καλά, καλά θα το ‘χεις σε ένα λεπτό. Να, εδώ είναι.

Ο Νικηφόρος πληκτρολογεί τον αριθμό:

- Ωραία καλεί. Μα γιατί δεν το σηκώνει. Τι συμβαίνει;

Ωπ, τώρα μου λέει ότι ο συνδρομητής δεν είναι διαθέσιμος.

- Κλείσε και ξαναπάρε.

- Ξαναπαίρνω. Για να δούμε. ... Πάλι τα ίδια: ο συνδρομητής δεν

είναι διαθέσιμος. Μα τι στο καλό. Κωνσταντίνα για δοκίμασε κι

εσύ μήπως είσαι πιο τυχερή.

Τα δυο παιδιά έμειναν μαζί και συνέχισαν τη προσπάθεια μέχρι

αργά το απόγευμα. Όμως δεν υπήρξε καμία τύχη στην επικοινωνία

με τον Λέαντρο. Η απογοήτευση ήταν πλήρης. Ο χρόνος πίεζε

ασφυκτικά και τώρα πλέον μόνο ένα θαύμα θα έσωζε τη

κατάσταση. Αλλά όπως όλα έδειχναν, αυτό το θαύμα δεν

επρόκειτο να συμβεί. Η σκέψη του μοιραίου λύγισε τη

Κωνσταντίνα και δεν μπόρεσε πλέον να συγκρατήσει τα δάκρυά

της. Έκλαιγε απαρηγόρητη. Ο Νικηφόρος πήγε δίπλα της και την

αγκάλιασε. Έμειναν έτσι για λίγα λεπτά. Μετά ο Νικηφόρος την

έβαλε στοργικά στο κρεβάτι να ξαπλώσει και να ηρεμήσει. Έσβησε

το φως λέγοντάς της χαμηλόφωνα: συνεχίζω την προσπάθεια. Μετά

βγήκε στο μπαλκόνι και πάτησε την επανάκληση στο κινητό.

Έξω είχε σκοτεινιάσει. Ήταν μια νύχτα παράξενη που το σκοτάδι

θαρρείς ήταν πιο πηχτό απ’ όσο ποτέ άλλοτε. Άστρα δεν υπήρχαν

απόψε στο στερέωμα και τα σύννεφα είχαν πυκνώσει στον ουρανό.

Η βροχή δεν άργησε να έρθει. Οι άνθρωποι είχαν κλειστεί μέσα

αλλά η σιλουέτα ενός μοναχικού αγοριού σε ένα μπαλκόνι με το

πρόσωπό του να φωτίζεται πού και πού από την οθόνη του κινητού

παρέμενε εκεί, αφοσιωμένη σε ένα μηχανικό, μάταιο τελετουργικό.

Ξαφνικά ένα τσούρμο πουλιά έσκισαν την ησυχία με τα κρωξίματά

τους. Οι σπαραχτικές κραυγές τους κατέκλυσαν τον ουρανό

αιωρούμενες σαν τρομαχτικά φαντάσματα που επιτείνανε

περισσότερο το βαρύ σκηνικό. Κάτι στην ατμόσφαιρα προμήνυε

κακό. Οι κραυγές μετά σταμάτησαν και έδωσαν στη θέση τους σε

ένα ρυθμικό, επαναλαμβανόμενο, μελαγχολικό «γκιων». Λες να

ήταν ο Αστέριος; σκέφτηκε ο Νικηφόρος. Τι να συμβαίνει άραγε;

Ένα ρίγος πέρασε το κορμί του και ή ένταση που είχε συσσωρευτεί

μαζί με την ανησυχία έκαναν τον Νικηφόρο αυθόρμητα να

φωνάξει: Αστέριεεε; Αστέριεεε;

Δεν πήρε απόκριση. Τώρα τα «γκιων» έπαψαν εντελώς. Όμως ο

ήχος από ένα φτερούγισμα ερχόταν όλο και πιο κοντά. Σε λίγο η

βρεγμένη σιλουέτα ενός πτηνού προσγειωνόταν στη κουπαστή του

μπαλκονιού.

- Αστέριε τι έχεις; Είσαι καλά; Τι έχεις; Γιατί δε μιλάς; Κλαις; Τι

έγινε; πες μου σε παρακαλώ.

Ο Αστέριος έβγαλε ένα δυνατό αναστεναγμό και τότε από ψηλά

ξανακούστηκε το ίδιο τσούρμο πουλιά.

- Ιουλιέτα μου! ούρλιαξε με σπαραγμό ο Αστέριος και τινάχτηκε

ψηλά πετώντας προς την παράξενη πομπή στον ουρανό.

Ο Νικηφόρος κατάλαβε τι είχε συμβεί και με όλη του τη φωνή

φώναξε αυθόρμητα:

- Αθάνατη! Κουράγιο φίλεεεε! Ξέσπασε σε κλάματα. Τα γόνατά

του δεν άντεξαν και λύγισαν. Βρέθηκε στο πάτωμα ακουμπώντας

με την πλάτη στο τοίχο του μπαλκονιού και έμεινε εκεί με το

κεφάλι γυρμένο μέσα στα γόνατα.

Ψηλά στον ουρανό ο Αστέριος συντετριμμένος ακολουθούσε τους

συντρόφους του που απέδιδαν τις ύστατες τιμές στην αγαπημένη

του. Περιέφεραν το άψυχο σώμα της πάνω στα φτερά τους σε μια

πομπή προς την αιωνιότητα όπου η Ιουλιέτα του θα φτερουγίζει

για πάντα.

* * *

7

Από τη δουλεία στην ελευθερία

Πρέπει να ήταν λίγο πριν τα μεσάνυχτα όταν ξαφνικά το τηλέφωνο

χτύπησε. Ο Νικηφόρος που είχε μείνει ασάλευτος εκεί στο

μπαλκόνι τινάχτηκε απότομα και χωρίς να δει ποιος καλεί

απάντησε. Στην άλλη άκρη ακούστηκε μια αντρική φωνή:

Συγγνώμη για το ακατάλληλο της ώρας αλλά είδα ότι με καλέσατε

νωρίτερα.

- Κύριε Λέαντρε εσείς;

- Ναι, ο ίδιος

- Είμαι ο Νικηφόρος και σας καλούσα όλη μέρα για κάτι επείγον.

- Συγγνώμη τώρα κατάφερα να ανοίξω το τηλέφωνό μου γιατί είχε

μείνει από μπαταρία. Είχαμε βλάβη με το ρεύμα και τώρα μόλις

μπόρεσα να το φορτίσω.

Ο Νικηφόρος περιέγραψε τη κατάσταση.

-«Πω πω αυτό είναι απαράδεκτο και απάνθρωπο» είπε ο Λέαντρος.

Με το χάραμα θα ξεκινήσω και το πρωί θα είμαι εκεί. Θα έρθω με

το φορτηγάκι για να βάλουμε μέσα τα πτηνά και να τα φέρουμε

εδώ στη φάρμα. Να είστε έτοιμοι. Ραντεβού στις 8.

Το άλλο πρωί τα παιδιά μπήκαν στο φορτηγάκι του Λέαντρου και

κατευθύνθηκαν στο εγκαταλειμμένο πτηνοτροφείο. Οι γείτονες

τους είπαν ότι ο πτηνοτρόφος αντιμετώπιζε ψυχολογικά

προβλήματα και βρισκόταν ήδη σε ψυχιατρείο. Με την βοήθεια

τους μπήκαν μέσα και αντίκρισαν μια ζοφερή εικόνα. Πουλιά

σχεδόν ετοιμοθάνατα, άλλα κλεισμένα σε κλουβιά και άλλα να

περιφέρονται σε ένα πάτωμα γεμάτο ακαθαρσίες. Ο χώρος είχε

μια έντονη δυσοσμία αμμωνίας από τα ούρα των ζώων και ήταν

δύσκολο να αναπνεύσεις.

Ο Λέαντρος κινήθηκε γρήγορα. Με χέρια γεμάτα τρυφερότητα

έβγαζε τα πτηνά απ’ τα κλουβιά και τα αγκάλιαζε με στοργή και

φροντίδα για να τα μεταφέρει στο φορτηγάκι. Τα παιδιά τον είδαν

και τον μιμήθηκαν. «Με απόλυτη τρυφερότητα» τους είπε ο

Λέανδρος γιατί είναι ήδη καταπονημένα και σε μεγάλο στρες.

Μετά από λίγο είχαν πάρει όλα τα πτηνά. Ευτυχώς δεν είχε

πεθάνει κανένα, όλα όμως έφεραν τα σημάδια της δοκιμασίας που

είχαν περάσει. Το θαύμα τελικά έγινε και για πρώτη φορά στη ζωή

τους αυτά τα ζώα ετοιμάζονταν να βιώσουν αυτό που μέχρι τότε

ήταν αδιανόητο και ανέλπιστο.

Η πορεία προς το καταφύγιο αποκτούσε επίσης συμβολική

σημασία: ήταν η μετάβαση από την δουλεία στην ελευθερία γι’

αυτά τα πλάσματα. Εκεί θα μπορούσαν επιτέλους να βιώσουν το

φυσιολογικό και φυσικό τού να απλώνουν για πρώτη φορά τα

πληγωμένα φτερά τους (πράγμα που ήταν αδύνατο στην ασφυκτική

φυλακή του κλουβιού), να τεντώνουν και να κινούν τα μουδιασμένα

μέλη τους, να περπατούν στο χώμα, να βλέπουν τον ήλιο και

γενικά να αφήνονται στο ένστικτό τους που τα οδηγεί να κάνουν

όλα εκείνα που είναι φυσιολογικά και φυσικά για ένα πτηνό όπως η

κότα.

* * *

8

Καταφύγιο: το Ειρηνικό Λιβάδι

Το καταφύγιο είχε στην είσοδό του μια όμορφη, ξύλινη επιγραφή

που έλεγε: Ειρηνικό Λιβάδι

- Ειρηνικό Λιβάδι! Τι υπέροχο όνομα! είπε ο Νικηφόρος

- Θέλαμε να προσφέρουμε την ειρήνη που τόσο λείπει από το

κόσμο μας, από τους ανθρώπους αλλά πιο πολύ από τα ζώα αυτού

του κόσμου, είπε ο Λέαντρος. Και έτσι καταλήξαμε με αυτήν εδώ

τη Κιβωτό όπου όλοι οι κατατρεγμένοι είναι ευπρόσδεκτοι. Ελάτε

τώρα να ξεφορτώσουμε προσεκτικά τις κότες και μετά θα σας

ξεναγήσω στο καταφύγιο.

Με την ίδια στοργή και φροντίδα που είχαν βάλει τις κότες στο

φορτηγάκι, τις ξεφόρτωσαν σε έναν μικρό αχυρώνα με δεμάτια

άχυρα, τροφή και νερό. Αμέσως πολλά πτηνά έτρεξαν να κρυφτούν

στριμώχνοντας το σώμα τους μέσα στους σωρούς από άχυρα.

Δεν πρόκειται να συνέλθουν εύκολα ακόμα και μετά από

εβδομάδες ζωής στο καταφύγιο. Το ξέρω καλά είπε ο Λέαντρος.

Αυτά τα ζώα έχουν τόσα πολλά σωματικά και ψυχικά τραύματα

που θα είναι για πολύ καιρό σε κατάσταση τρόμου: θα

πανικοβάλλονται εύκολα και θα μαζεύονται ακόμα και στο

άκουσμα του μικρότερου θορύβου. Εγώ και η Άννα θα

κάνουμε το καλύτερο για να επανέλθουν όσο γίνεται πιο γρήγορα

στη φυσική τους ζωή και να ξεχάσουν τον εφιάλτη που έζησαν.

- Ευτυχώς, τουλάχιστον σώσαμε 100 ζωές, είπε ο Νικηφόρος.

Βέβαια αυτό είναι σταγόνα στον ωκεανό μπροστά στα

δισεκατομμύρια ζώα κάθε χρόνο τα οποία υφίστανται κακοποίηση,

εκμετάλλευση και τελικά εξαναγκάζονται να υπομείνουν μια

τρομακτική σφαγή.

- Είναι όμως σημαντικό γιατί αυτές οι 100 ζωές θα μας

ευγνωμονούν για πάντα για το καλό που τους κάναμε, είπε η

Κωνσταντίνα.

- Ελάτε να σας δείξω και τα υπόλοιπα ζώα μας. Αμέσως, με το που

έρχονται εδώ, τους δίνουμε ένα όνομα για να τονίσουμε και να

δείξουμε ότι έχουμε να κάνουμε με άτομα και όχι με αναλώσιμα

αντικείμενα όπως συνέβαινε στο απάνθρωπο περιβάλλον από το

οποίο προήλθαν.

Αυτό λοιπόν εδώ το γουρουνάκι είναι η Έβελιν. Κάποιος τη

πουλούσε για να γίνει κρέας για μπάρμπεκιου. Όμως για καλή της

τύχη μια συμπονετική οικογένεια την αγόρασε και μας την έφερε

για να ζήσει την υπόλοιπη ζωή της στο καταφύγιο.

Αυτή εκεί είναι η πάπια η Βεατρίκη που διασώθηκε από μονάδα

παραγωγής φουά γκρα. Το φουά γκρα είναι το αφύσικα

διογκωμένο συκώτι των πτηνών μέσω της καταναγκαστικής σίτισης.

Κρατούν τις πάπιες συνωστισμένες σε βρόμικα κτήρια,

απομονωμένες σε κλουβιά και τους τοποθετούν έναν σωλήνα στον

λαιμό όπου τις ταίζουν με το ζόρι ώστε σκόπιμα το συκώτι τους να

γίνει τριπλάσιο.

Να και ο Λεωνίδας, ο κόκοράς μας, που μας ήρθε στο καταφύγιο

αφού διασώθηκε κι αυτός από μια πτηνοτροφική μονάδα. Αμέσως

έσπευσε να φωλιάσει στα δέντρα. Να ξέρετε ότι τα κοτόπουλα

αγριεύουν πιο εύκολα από οποιαδήποτε άλλα «εξημερωμένα» ζώα

επειδή γενετικά είναι πολύ κοντά στο κόκκινο πτηνό της ζούγκλας,

το Red Junglefowl.

Κι εδώ είναι το αρνάκι ο Ιάσωνας που ο ιδιοκτήτης του ουσιαστικά

τον εγκατέλειψε όταν βρέθηκε τραυματισμένος. Κανείς δεν ξέρει τι

ακριβώς του συνέβη, αλλά το πιθανότερο είναι ότι δέχθηκε επίθεση

από κάποιο αρπακτικό ζώο που του έκοψε το κάτω μέρος του πίσω

ποδιού του. Ευτυχώς, κατάφερε να δραπετεύσει, αλλά λόγω των

τραυματισμών του, τον πέταξαν σε ένα στάβλο με σκοπό να

σφαγιαστεί για κρέας αργότερα εκείνη την ημέρα. Κάποιος καλός

άνθρωπος είδε τον μικρό Ιάσωνα και μας τον έφερε στην ασφάλεια

του καταφυγίου.

Να και η κατσικούλα η Αλίκη με τις αδελφές της. Η ιστορία του

πώς έφτασαν εδώ μοιάζει λίγο πολύ με τη δική μας ιστορία, εμένα

και της Άννας. Μια γυναίκα ξεκίνησε να εκτρέφει οκτώ κατσίκες

για κρέας σκεπτόμενη ότι θα μπορούσε να βγάλει γρήγορα

χρήματα. Αυτό που δεν περίμενε ήταν ότι στην διαδικασία θα

γνώριζε καλύτερα τις κατσικούλες και θα καταλάβαινε ότι

πραγματικά είχε να κάνει με άτομα. Ανακάλυψε ότι τα ζώα που

αρχικά τα έβλεπε ως προϊόντα, έχουν μοναδικές, ατομικές

προσωπικότητες. Δεν ήταν ανόητες μηχανές, αλλά ζωντανά

πλάσματα που αναπνέουν και που έχουν τη θέληση και την

επιθυμία να ζήσουν, ακριβώς όπως ο κι εμείς. Έτσι αποφάσισε να

τους χαρίσει τη ζωή τους και αντί για το σφαγείο η Αλίκη και οι

αδελφές της βρέθηκαν στο καταφύγιο μας.

* * *

9

Περιεκτική δικαιοσύνη: μια φιλοσοφία για όλους τους αισθανόμενους

Το ίδιο βράδυ ο Νικηφόρος είναι σκυμμένος πάνω από το

ημερολόγιο του.

«Σήμερα σώσαμε 100 ζώα. Μακάρι να μπορούσαμε να σώσουμε

όλα τα ζώα του κόσμου. Μακάρι όλος ο πλανήτης να ήταν ένα

απέραντο καταφύγιο. Αν ο κόσμος σταματούσε να συμμετέχει

στην εκμετάλλευση των ζώων καταναλώνοντας τα ζωικά προϊόντα,

ο κόσμος θα μεταμορφωνόταν και όλοι αυτοί που σήμερα ζουν

από αυτό θα έκαναν νέα επαγγέλματα της ειρήνης. Κανείς δεν θα

χάσει από αυτή τη μετάβαση και αυτό το είπε καλύτερα ο

σύγχρονος αναβιωτής της ιδέας του Πυθαγόρα, ο άνθρωπος που

δικαιωματικά θα έλεγα δικαιούται τον τιμητικό τίτλο του

επαναστάτη της φακής, ο Άγγλος Donald Watson, ο οποίος είπε:

«Εάν το vegan ιδανικό της μη-εκμετάλλευσης υιοθετούνταν

γενικά, αυτό θα ήταν η μέγιστη ειρηνική επανάσταση που έγινε

ποτέ, καταργώντας απέραντες βιομηχανίες και καθιερώνοντας νέες

για το καλύτερο συμφέρον και των ανθρώπων και των ζώων.»

Το Νοέμβρη του 1944 ο Donald Watson, ένας ταπεινός

δάσκαλος ξυλοτεχνίας από το Γιόρκσερ, ίδρυσε τη πρώτη

οργάνωση στο κόσμο με αποστολή να κάνει πράξη αυτό το

όραμα, τη Vegan Society. Επινόησε τη λέξη vegan επεμβαίνοντας

ετυμολογικά στη λέξη vegetarian από την οποία κράτησε την αρχή

και το τέλος. Με τον τρόπο αυτό θέλησε να προσδιορίσει τη

ταυτότητα του νέου κινήματος που αναδυόταν, κάνοντας σαφές ότι

το να μην τρώμε τη σάρκα των ζώων είναι μόνο η αρχή. Και ότι

τελικός στόχος είναι ο τερματισμός της χρήσης και της

εκμετάλλευσης των ζώων. Επιπλέον η λεκτική αυτή επέμβαση

αποκτούσε άκρως συμβολική σημασία γιατί αναδείκνυε με τον πιο

ξεκάθαρο τρόπο ότι ο σκοπός ενός ειρηνικού, δίκαιου και

αειφόρου κόσμου για όλους επιτυγχάνεται μόνο όταν η επίγνωση,

η συνειδητότητα και η υπευθυνότητα φτάσουν στην ολοκλήρωσή

τους. Γι αυτό η 1η Νοέμβρη γιορτάζεται προς τιμήν του ως

παγκόσμια ημέρα ειρηνικής διατροφής και veganism - μια λέξη

που εκφράζει τώρα ένα παγκόσμιο κίνημα το οποίο συνεχώς

εξαπλώνεται και βέβαια την φιλοσοφία του που εύστοχα θα

μπορούσε να αποκρυσταλλωθεί ως περιεκτική δικαιοσύνη αφού

επεκτείνει την αξία της δικαιοσύνης έτσι ώστε να περιλαμβάνει

όλους τους αισθανόμενους.

Σε λίγο καταφθάνει ο Αστέριος.

- Μπράβο Νικηφόρε.

- Αστέριε, φίλε μου, τι ευχάριστη έκπληξη! Πόσο χαίρομαι που σε

ξαναβλέπω!

- Παρακολούθησα από ψηλά όλη την επιχείρηση. Σας αξίζουν

συγχαρητήρια σε όλους.

- Σε εσένα περισσότερο Αστέριε. Εσύ ήσουνα η αφορμή και η

ψυχή αυτής της προσπάθειας. Εσύ που αψηφώντας το προσωπικό

σου δράμα, αφοσιώθηκες ολοκληρωτικά στη λύτρωση όλων των

κατατρεγμένων. ... Αχ, γιατί να μην είχαμε σώσει και την Ιουλιέτα;

Γιατί να μη μπορέσουμε να την βοηθήσουμε;

- Μη στεναχωριέσαι Νικηφόρε. Με αυτό που κάνατε, είναι σαν να

τη βοηθήσατε. Η αφοσίωσή σας στην απελευθέρωση της ζωής από

το δράμα είναι η καλύτερη τιμή στη μνήμη της. Είμαι σίγουρος

ότι θα είναι πολύ περήφανη για σας.

* * *

10

Η συνταγή της ειρήνης

Μετά από λίγες μέρες ...

- Μάνα απόψε έχουμε το τραπέζι που λέγαμε στα παιδιά. Είμαστε

εντάξει με τις ετοιμασίες; Θα είναι μια ξεχωριστή βραδιά και

εορταστική για το αίσιο τέλος της διάσωσης.

- Ναι, όμως Νικηφόρε, αγόρι μου, θάθελα να πούμε την αλήθεια

στα παιδιά για τη συνταγή που ετοιμάζουμε γιατί δεν είναι σωστό

να τους κοροϊδέψουμε.

- Εντάξει μάνα, θα τους πούμε ότι είναι μπιφτέκια φακής. Πάμε να

σε βοηθήσω να τα φτιάξουμε. Να εδώ έχω τη συνταγή:

ΚΕΦΤΕΔΑΚΙΑ ΦΑΚΗΣ

ΥΛΙΚΑ Για 2-4 άτομα

Μία κούπα φακές

3/4 της κούπας βρώμη κομμένη στο μπλέντερ

1/4 ψωμί μπαγιάτικο

Ελαιόλαδο

Μισό κρεμμύδι ψιλοκομμένο

Ένα ψιλοκομμένο καρότο

Λίγος μαϊντανός, βασιλικός και ρίγανη

Αλάτι, πιπέρι

ΕΚΤΕΛΕΣΗ

Βράζουμε τις φακές στο νερό μέχρι να μαλακώσουν (όχι όμως να

διαλύονται) και τις σουρώνουμε. Τσιγαρίζουμε για πέντε λεπτά το

κρεμμύδι και τα καρότα στο λάδι μέχρι να μαλακώσουν.

Μουσκεύουμε το ψωμί και το στύβουμε καλά. Προσθέτουμε τις

φακές, τη βρώμη, το κρεμμύδι με τα καρότα, το μαϊντανό, το

βασιλικό (ή το δυόσμο), τη ρίγανη και στη συνέχεια λίγο πιπέρι

και αλάτι και ζυμώνουμε το μείγμα πλάθοντάς το σε κεφτεδάκια ή

μπιφτέκια.

Τα κεφτεδάκια τα τηγανίζουμε για 1-2 λεπτά από κάθε πλευρά και

τα μπιφτέκια τα ψήνουμε σε μέτριο φούρνο για 20 λεπτά.

* * *

11

Γεύμα συμπόνιας

Το ίδιο βράδυ τα παιδιά μαζεύονται για το γεύμα.

- Όλα είναι έτοιμα, κοπιάστε, ακούγεται η φωνή της μαμάς του

Νικηφόρου. Σήμερα το γεύμα μας είναι πρωτότυπο και

πρωτοποριακό θα έλεγα: δεν έχει καθόλου ζωικά προϊόντα. Τα

μπιφτέκια που είναι μέσα στα μπέργκερ είναι από φακή και το ίδιο

και τα κεφτεδάκια. Δεν θέλω να το παινευτώ αλλά είναι πολύ

νόστιμα και πολύ θρεπτικά. Τα φτιάξαμε μαζί με το Νικηφόρο.

Δοκιμάστε και μου λέτε.

-Κεφτεδάκια φακής; Εμ τι άλλο θα μας έφτιαχνες «επαναστάτη της

φακής»; είπε ο Νίκος στο Νικηφόρο. Για να δούμε, τουλάχιστον

θα τρώγονται;

Ακούγοντας το η μάνα του Νικηφόρου, είπε χαμογελώντας:

- Βλέπω ότι στο κόλλησαν για τα καλά το παρατσούκλι;

- Δεν είναι τίποτα, τον πειράζουμε, την καθησύχασε ο Νίκος.

- Δεν με πειράζει καθόλου, είπε ο Νικηφόρος. Αντίθετα με τιμά

αυτός ο τίτλος. Ιδιαίτερα τώρα πλέον που ξέρω τη πραγματική του

σημασία αλλά και αξία. Να μου το θυμηθείτε ότι πολλοί θα

ζηλέψουν αυτό το τίτλο.

- Δεν ξέρω αν θα ζηλέψουν το τίτλο αλλά εγώ για την ώρα ζηλεύω

τα κεφτεδάκια, είπε ο Γιώργος που τα είχε ήδη δοκιμάσει. Είναι

όντως πολύ νόστιμα. Τα συγχαρητήρια μου σε σένα και στη

μητέρα σου και να μου δώσετε και τη συνταγή να τη φτιάξουμε κι

εμείς σπίτι.

- Ευχαρίστως είπε η μητέρα του Νικηφόρου

- Εσείς κορίτσια πώς τα βρίσκετε, ρώτησε.

- Μμ ... πολύ πλούσια γεύση. Είναι μια ξεχωριστή λιχουδιά,

απάντησαν.

Στο μεταξύ ο Νίκος που ως τότε δεν είχε ακόμα ξεκινήσει,

δαγκώνει μια μικρή μπουκιά και μασάει διερευνητικά. Μμ ...

Δαγκώνει κι άλλο και μασάει κανονικά. Ξαναδαγκώνει με

λαιμαργία και μιλάει με το στόμα γεμάτο:

- Μμ...Νικηφόρε ... είναι το κάτι άλλο. Ειλικρινά ... δεν το

περίμενα.

- Φάε, μη μιλάς γιατί θα πνιγείς, του λέει ο Νικηφόρος.

Εκείνος ενθουσιάζεται και συνεχίζει:

- Με βάζεις σε πειρασμό. Εγώ που ούτε καν σκεφτόμουνα να

αποχωριστώ το κρέας με βλέπω να γίνομαι κι εγώ επαναστάτης της

φακής.

- Τα βλέπεις τι παθαίνει όποιος κοροϊδεύει; του λέει κλείνοντας το

μάτι ο Νικηφόρος.

Τα παιδιά ξεσπάνε σε γέλια.

- Παιδιά, αφού σας άρεσε, όποτε θέλετε να το επαναλάβουμε το

γεύμα, είπε η μητέρα του Νικηφόρου.

- Μπορούμε να τα φτιάχνουμε και για κολατσιό στο σχολείο,

συμπλήρωσε η Κωνσταντίνα. Και τώρα που είπα σχολείο μου ήρθε

στο μυαλό η ιδέα να προτείνουμε στον καθηγητή φιλοσοφίας να

οργανωθεί μια εκπαιδευτική επίσκεψη στο καταφύγιο του

Λέαντρου. Τι λέτε;

- Τέλεια, πετάχτηκαν όλοι.

* * *

12

Ιδέες, ιδέες για να εκπληρώσουμε το χρέος προς τη ζωή

Ένα από τα επόμενα βράδια ο Νικηφόρος είναι και πάλι

σκυμμένος στο ημερολόγιο του και γράφει.

Κάποια στιγμή ακούγεται το κουδούνι.

- Γεια σου Κωνσταντίνα, πώς από δω;

- Είχα μια ωραία ιδέα και είπα να έρθω να στη πω από κοντά: θα

πρότεινα αν μπορούσαμε να βγάζαμε μια εφημερίδα στο σχολείο

με μικρά άρθρα και ειδήσεις για να ευαισθητοποιήσουμε τους

συμμαθητές μας και άλλα νέα παιδιά.

- Συμφωνώ με χίλια. Ήδη τώρα έγραφα ένα άρθρο και στο

ημερολόγιο μου υπάρχει κάποιο υλικό.

- Ωραία και μιας και ξέρουμε ξένες γλώσσες θα μπορούμε να

μεταφράζουμε και ξένα άρθρα.

- Και επίσης μπορούμε να μάθουμε να υποτιτλίζουμε γιατί

υπάρχουν πολλά σημαντικά βίντεο που χρειάζεται να αποδοθούν

με ελληνικούς υπότιτλους και που θα μπορούσαμε να τα

μοιράσουμε στα παιδιά.

Απρόσμενα, όπως πάντα, καταφθάνει και ο Αστέριος.

- Καλησπέρα στη παρέα!

Η Κωνσταντίνα αιφνιδιάζεται.

- Κωνσταντίνα να σου γνωρίσω έναν πολύ καλό μου φίλο.

- Χαίρω πολύ του λέει εκείνη, ακόμη σε φανερή έκπληξη.

- Χαίρομαι κι εγώ που σε γνωρίζω από κοντά. Σε ξέρω και σε

θαυμάζω. Τα βλέπω όλα από εκεί ψηλά.

- Νικηφόρε δεν μου είχες πει τίποτε γι αυτό ξαφνιάστηκα, είπε

ψελλίζοντας η Κωνσταντίνα.

- Ο Αστέριος είναι ο μέντοράς μου. Σε αυτόν οφείλεται η

συνειδητοποίησή μου.

- Υπερβάλλεις, απλά κουβεντιάζουμε και ανταλλάσσουμε απόψεις,

σχολίασε ο Αστέριος.

- Ναι, αλήθεια είναι ότι κουβεντιάζουμε, Κωνσταντίνα. Όχι όμως

περί ανέμων και υδάτων. Ο Αστέριος αντιπροσωπεύει για μένα τη

φωνή της σοφίας, κάτι που η μετριοφροσύνη του δεν τον αφήνει να

το παραδεχτεί. Και από τότε που τον γνώρισα, είναι διαρκής

έμπνευση στη ζωή μου.

- Νικηφόρε τα παραλές. Δεν έκανα δα και τίποτα το ιδιαίτερο.

- Και όχι μόνο αυτό, Κωνσταντίνα, αλλά πάντα είναι δίπλα μου

όταν τον χρειάζομαι, όπως καλή ώρα τώρα. Αστέριε ήρθες πάνω

στην ώρα γιατί τώρα παιδευόμουνα με μια νέα ιδέα για άρθρο.

Θέλω να γράψω για τον προορισμό των ζώων και θέλω τη γνώμη

σου.

- Εννοείς το προορισμό που έχετε ήδη δώσει εσείς οι άνθρωποι

για εμάς τα ζώα χωρίς να λαμβάνετε υπόψη τις δικές μας επιθυμίες

και ανάγκες;

- Ναι, αλλά και πιο πέρα απ’ αυτό σε ένα γενικό ξεκαθάρισμα του

θέματος που δεν θα αφήνει πλέον παράθυρα για αμφιβολίες και

παρερμηνείες.

- Νομίζω ότι θα μπορούσες να συγκρίνεις τον μεροληπτικό

προορισμό που φτιάξατε εσείς για εμάς με τον πραγματικό

προορισμό που μας έδωσε η φύση.

- Πολύ ενδιαφέρον, είπε η Κωνσταντίνα και συμπλήρωσε:

- Αστέριε η βοήθεια σου θα ήταν πολύτιμη γιατί αυτό το άρθρο θα

μπει στην εφημερίδα που ετοιμάζουμε.

* * *

13

Ο προορισμός των ζώων

- Κύριε καθηγητά θα θέλαμε να σας δώσουμε το πρώτο φύλλο της

εφημερίδας που φτιάξαμε μαζί με τη Κωνσταντίνα.

Ο καθηγητής διαβάζει το όνομα της εφημερίδας: «Επαναστάτης

της φακής.»

– Μα αν θυμάμαι καλά έτσι έχω ακούσει να σε φωνάζουν οι

συμμαθητές σου. Τι υπονοούν και γιατί αυτός ο τίτλος;

- Θα καταλάβετε μόλις ξεφυλλίσετε την εφημερίδα και διαβάσετε

το κύριο άρθρο, αλλά πριν το κάνετε θα θέλαμε να συζητήσουμε

μαζί σας τη δυνατότητα μιας εκπαιδευτικής επίσκεψης. Θα θέλαμε

να προτείνουμε την επίσκεψη σε ένα καταφύγιο ζώων.

- Καταφύγιο ζώων; Ενδιαφέρον ακούγεται. Θεωρώ ότι σχετίζεται

και με το μάθημα της φιλοσοφίας και νομίζω ότι είναι εφικτό να

πραγματοποιηθεί. Θα το εξετάσω και θα σας απαντήσω σύντομα.

- Το γνωρίζουμε από πρώτο χέρι και θα θέλαμε να το

ξαναεπισκεφτούμε γιατί έχουμε κάποιους φίλους εκεί.

- Φίλους; Τι φίλους;

- Δεν θα σας πούμε, θέλουμε να τους γνωρίσετε από κοντά. Και

τώρα επιτρέψτε μας γιατί πρέπει να μοιράσουμε και τα υπόλοιπα

φύλλα.

- Ωραία, σε λίγες μέρες θα έχουμε νεότερα τους είπε ο καθηγητής

καθώς έφευγαν. Ύστερα πήγε στο πρωτοσέλιδο και άρχισε να

διαβάζει το κύριο άρθρο:

Ο «προορισμός» των ζώων

Οι άνθρωποι που καταναλώνουν ζωικά πιστεύουν ότι αυτό που

κάνουν δεν είναι κάτι κακό αφού υπάγεται στον περιβόητο

«προορισμό» των ζώων. Όχι αδικαιολόγητα αφού ο μεροληπτικός

«προορισμός» που κυκλοφορεί στην ανθρώπινη κοινωνία και ο

οποίος δίνει στον άνθρωπο το «δικαίωμα» να καταναλώνει ζώα, δεν

είναι παρά μια περιγραφή όλων εκείνων που εξυπηρετούν και

βολεύουν αυτή την κοινωνία στη σχέση της με τα ζώα. Είναι ένας

«προορισμός» κομμένος και ραμμένος στα μέτρα ενός ανθρώπου -

κυρίαρχου και καταπιεστή της αισθανόμενης ζωής, ο οποίος

προσπαθεί να προσαρμόσει τα πάντα στην δική του υποκειμενική

αντίληψη των πραγμάτων, κόντρα στους νόμους του

οικοσυστήματος μέσα στο οποίο υπάρχει. Δεν είναι παρά ένας

ακόμα επινοημένος, υποκειμενικός ισχυρισμός ο οποίος, από

κάποιο σημείο και μετά, έγινε γενική «αλήθεια» και αναγορεύθηκε

σε ένα «ακράδαντο επιχείρημα - κλισέ», που υπάρχει για να

παρακάμπτει τις τυχόν αντιδράσεις και να κλείνει το θέμα της

εκμετάλλευσης των ζώων.

Φυσικά μια τέτοια μεροληπτική προσέγγιση δεν είναι

«προορισμός» αλλά μια εκ των άνωθεν και ερήμην των ζώων

καταδίκη με συνοπτικές διαδικασίες. Και αυτό με τη σειρά του

παραπέμπει σε ανάλογους «προορισμούς», όπως ο «προορισμός»

του ανθρώπου, της γυναίκας, κλπ όπου προαποφασίζονται

«προορισμοί», ερήμην των ενδιαφερομένων.

Παραμερίζοντας το απόλυτα βασικό ζήτημα του ότι είναι

υπεροπτικό να καθορίζουμε τον προορισμό των άλλων, εύλογα

προκύπτουν πολλά ερωτηματικά. Το πλέον προφανές είναι πώς

μπορεί ένας τρίτος να ξέρει τον προορισμό του ίδιου του

ενδιαφερόμενου; Για παράδειγμα, από πού προκύπτει η

βεβαιότητα ότι ένα ζώο επιθυμεί ως προορισμό του να γίνει

«παϊδάκια», ή «μηχανή» παραγωγής γάλακτος και αυγών,

δερμάτινο «ρούχο» ή «κάθισμα», αντικείμενο «έρευνας και

πειραμάτων», κλπ; Σε ποια κριτήρια αλήθεια υπακούει αυτός ο

«προορισμός» και γιατί ταιριάζει με τις επιθυμίες μας αλλά όχι με

τις επιθυμίες και τα συμφέροντα των ζώων;

Αναμφισβήτητα ο προορισμός κάθε αισθανόμενου όντος υπάρχει

αλλά αυτόν τον ξέρει και τον αποφασίζει ο ίδιος ο ενδιαφερόμενος

και όχι ένας τρίτος, γιατί εάν αποφασίσω εγώ τον προορισμό σου

για σένα, τότε θα είναι η δική μου υποκειμενική άποψη και όχι

αυτό που εσύ θέλεις. Επιπλέον ο πραγματικός προορισμός

καθορίζεται από αντικειμενικά δεδομένα και κριτήρια και δεν είναι

κάτι αυθαίρετο και μεροληπτικό ως αποτέλεσμα της παραποίησης

των γεγονότων. Ο πραγματικός προορισμός πατάει στέρεα στην

ίδια την αισθανόμενη ζωή και στις ιδιότητες της και είναι έμφυτος,

ενστικτώδης, και καθορισμένος από το οικοσύστημα που

δημιούργησε το ον. Ουσιαστικά καθορίζεται από τα φυσικά

χαρακτηριστικά κάθε όντος και είναι ξεκάθαρα φανερός: πχ αν

νοιώθεις πόνο, είσαι προορισμένος να αποφεύγεις τον πόνο και αν

έχεις φτερά είσαι προορισμένος να πετάς.

Ενδεικτικά του προορισμού κάθε όντος είναι επίσης τα φυσικά

δικαιώματα με τα οποία αυτό γεννιέται στο οικοσύστημα της Γης.

Με βάση αυτά, τα ζώα έχουν ως πραγματικό προορισμό το

δικαίωμα να ζουν, το δικαίωμα να είναι ελεύθερα και το δικαίωμα

να ασκούν τις φυσικές συμπεριφορές τους. Με άλλα λόγια, (όπως

εμείς) έχουν το δικαίωμα στη ζωή, στην ελευθερία και στην

επιδίωξη της ευτυχίας. Γιατί ο πιο θεμελιώδης φυσικός νόμος στη

Φύση είναι ότι αυτή δημιουργεί ελεύθερα όντα. Πουθενά η Φύση

δεν επιτρέπει την στέρηση της ελευθερίας και αυτός είναι ο

βασικός λόγος που το οικοσύστημα της Γης υπάρχει και

εξελίσσεται για δισεκατομμύρια χρόνια. Η ελευθερία είναι το

αέναο ποτάμι, αυτή η συνεχής ροή των διαδικασιών του

οικοσυστήματος, η οποία αν μπλοκαριστεί, τότε ενεργοποιείται

ένα ντόμινο συνεπειών που σημαίνουν παρακμή και τέλος. Στην

Φύση δεν έχουν θέση οι φραγμοί και ο ολοκληρωτισμός. Η

ελευθερία αναμφισβήτητα προβάλει ως ο υπέρτατος νόμος της και

προορισμός της.

Όμως το ανθρώπινο είδος με την «εξημέρωση» (υποδούλωση) των

ζώων παραβίασε την ροή της ελευθερίας στο οικοσύστημα. Έκτοτε

ένας άλλος «προορισμός» έχει κυριεύσει την συλλογική συνείδηση

της κοινωνίας ο οποίος στερεί από τα ζώα τα φυσικά τους

δικαιώματα μόνο και μόνο για να μπορούμε να «απολαύσουμε»

προϊόντα και υπηρεσίες καταπίεσης που επιπλέον δεν είναι

αναγκαία, όπως ένα σουβλάκι, ένα ποτήρι γάλα, ένα παγωτό, και

ούτω καθεξής. Ένας τέτοιος «προορισμός» για την ζωή εύκολα

πέρασε το όριο του είδους και βρήκε τελικά τον δρόμο του και

μέσα στην ανθρώπινη κοινωνία. Και αυτός ο υποκειμενικός

«προορισμός» που προδιαγράφουμε για τους άλλους μπλοκάρει

όλο και πιο έντονα τα πράγματα και μας έχει φέρει στο αδιέξοδο

του σημερινού κόσμου, γιατί κατά βάση ζητάμε από τους

αισθανόμενους άλλους (τα μη ανθρώπινα ζώα) κάτι που δεν μας

ανήκει και που επειδή είναι άδικο δεν θα το δεχόμασταν για εμάς

του ίδιους.

Αλλά ακριβώς αυτό θα μπορούσε να έχει γίνει από καιρό το

ζητούμενο κριτήριο: θα δεχόμασταν για τον εαυτό μας αυτό που

ζητάμε για τους άλλους; Θα δεχόμασταν κάποιος άλλος να ορίσει

τον προορισμό μας; Αν όχι, τότε θα πρέπει να διευθετήσουμε

άμεσα την τρέχουσα πλάνη του προορισμού των ζώων. Και αν

πραγματικά μας ενδιαφέρει το θέμα, να αναγνωρίσουμε τον μόνο

πραγματικό προορισμό τους που είναι ο σεβασμός της ζωής τους

και της ελευθερίας τους.

Γιατί όσο θα βλέπουμε τα ζώα μέσα από τον παραμορφωτικό

φακό ενός «προορισμού» ο οποίος είναι αποτέλεσμα του

καθεστώτος κατοχής (λόγω «εξημέρωσης») που αυτά βρίσκονται

τα τελευταία 10 χιλιάδες χρόνια, θα είμαστε οι δυνάμεις κατοχής

τους και οι κατακτητές τους και ως καταναλωτές τους θα

μετατρεπόμαστε σε ηθικούς αυτουργούς της στέρησης των

δικαιωμάτων τους σε έναν κατήφορο που δεν έχει τέλος. Η

τρέχουσα συγκυρία κατά την οποία τα ζώα έχουν βρεθεί στην

χειρότερη φάση της παρουσίας τους στη Γη (60 δις θανατώνονται

κάθε χρόνο μόνο για τροφή) αποδεικνύει ότι για να επιτευχθεί ο

φραγμός της ελευθερίας των άλλων, θα πρέπει να καταργηθεί κάθε

ηθικός φραγμός από μέρους μας.

Η πλάνη του «προορισμού» των ζώων, με το να παράγει αδικία,

οδηγεί σε ανισορροπία και σε έναν αχρείαστο φαύλο κύκλο, ο

οποίος μπλοκάρει όλο και περισσότερο το οικοσύστημα της

ελευθερίας. Επιπλέον, με το να υποβαθμίζει τα μη ανθρώπινα ζώα

ως κατάδικους μέσα σε μια ανθρώπινη φυλακή, μας κρατά και εμάς

δέσμιους στην φυλακή αυτής της πλάνης.

Όμως στο οικοσύστημα δεν υπάρχουν κατάδικοι και φυλακισμένοι

και η αποκατάσταση του πραγματικού προορισμού των ζώων

γίνεται η δική μας ευκαιρία για να βρούμε ποιος είναι ο

πραγματικός προορισμός μας. Βγαίνοντας από την πλάνη

καταρρέει η φυλακή που στραγγαλίζει το οικοσύστημα και στην

οποία ήμασταν κι εμείς κλεισμένοι ως οι δεσμοφύλακες των μη

ανθρώπινων ζώων. Τότε έχουμε την δυνατότητα να δούμε και να

αναγνωρίσουμε το λάθος μας και να ευθυγραμμίσουμε ξανά τον

προορισμό μας με την ροή της ελευθερίας που μας περιβάλλει.

Και τότε είναι η στιγμή που εντελώς φυσικά κάνουμε το βήμα στην

μόνη πορεία που τιμά και υποστηρίζει έμπρακτα αυτόν τον

προορισμό: σε μια ζωή περιεκτικής δικαιοσύνης η οποία,

απελευθερώνοντας πρώτα εμάς, απελευθερώνει άμεσα και τα ζώα.

Καταπληκτικό είπε ο καθηγητής και δίπλωσε την εφημερίδα.

* * *

14

Η σύνδεση των αισθανόμενων

Ύστερα από λίγο καιρό οι τάξεις του Νικηφόρου και της

Κωνσταντίνας πήραν την άδεια να πραγματοποιήσουν την

εκπαιδευτική επίσκεψη. Τη καθορισμένη μέρα οι μαθητές

επιβιβάστηκαν στο λεωφορείο και κατευθύνθηκαν στο καταφύγιο.

Εκεί η Άννα και ο Λέαντρος τους υποδέχτηκαν με χαρά:

Καλωσορίσατε!

- Καλώς σας βρήκαμε, απάντησαν τα παιδιά.

- Πώς είναι οι φίλοι μας, ρώτησαν ο Νικηφόρος και η

Κωνσταντίνα, εγκλιματίζονται στη νέα τους ζωή;

- Σε γενικές γραμμές καλά πάμε αν και τα τραύματα από τη

προηγούμενη ζωή κακοποίησης που βίωσαν δεν ξεπερνιούνται

εύκολα. Πάμε να τους δούμε όμως από κοντά.

Περπατώντας στο κτήμα φτάνουν στον αχυρώνα με την ανοιχτή,

ξύλινη πόρτα. Εκεί τα παιδιά αντίκρισαν ένα τσούρμο κότες.

Κάποιες που είχαν ανακάμψει και ξεθαρρέψει, επεξεργάζονταν με

περιέργεια τους επισκέπτες. Άλλες από το φόβο τους, έτρεξαν να

κρυφτούν.

- Κάποιες δεν θα συνέλθουν ποτέ. Κάποιες άλλες όμως

επανέρχονται στο φυσιολογικό όπως αυτή εκεί η κλώσα με το

κοτοπουλάκι της. Δείτε με πόση στοργή το φροντίζει, είπε

δείχνοντας ο Λέαντρος.

- Αυτοί λοιπόν είναι οι φίλοι σας, είπε ο καθηγητής. Καταλαβαίνω

και σας συγχαίρω παιδιά μου. Ειλικρινά είμαι πολύ περήφανος για

σας. Και συνεχίζει: όταν ήμουν στην ηλικία σας μας πήγαν σε μια

άλλου είδους εκπαιδευτική επίσκεψη, εντελώς αντίθετη από τη

σημερινή, μια επίσκεψη στην απόλυτη φρίκη: μας πήγαν σε

σφαγείο. Ήταν απερίγραπτο. Το σοκ ήταν τεράστιο. Έφυγα από

εκεί κυριολεκτικά άρρωστος και συγκλονισμένος για πάρα πολύ

καιρό από τότε. Αμέσως έκοψα το κρέας. Αργότερα, όταν έμαθα

ότι το μαρτύριο των ζώων για να υπάρχει ζωικό γάλα και αυγά

στην αγορά είναι το ίδιο και μάλιστα ακόμα πιο παρατεταμένο,

έκοψα επίσης τα γαλακτοκομικά και τα αυγά, οπότε μάλλον

Νικηφόρε είμαι κι εγώ καθώς λες ένας επαναστάτης της φακής.

Το πλήθος των μαθητών ξεσπάει σε χειροκροτήματα και

επευφημεί.

Ο καθηγητής συνεχίζει: Εδώ που ήρθαμε, παρόλο που είμαι

εκπαιδευτικός και διδάσκω σε σχολείο, σας δηλώνω με πλήρη

βεβαιότητα ότι αυτό είναι το πραγματικό σχολείο, το σχολείο της

ζωής, από το οποίο όλα τα παιδιά και όλοι οι άνθρωποι θα ήταν

ευχής έργο να περάσουν.

- Μεγάλη αλήθεια κύριε καθηγητά, είπε ο Λέαντρος – μέσα εδώ

υπάρχει τόσο δράμα αλλά ταυτόχρονα και τόση ελπίδα για τον

αυριανό κόσμο της συμπόνιας που πρέπει οπωσδήποτε να

φτιάξουμε. Για του λόγου το αληθές πάμε να σας δείξω την

Υβόννη - μια νεαρή αγελάδα που μας ήρθε μόλις χθες και η οποία

δραπέτευσε από σφαγείο – ήταν τόσο αποφασισμένη να σώσει τη

ζωή της.

Η ομάδα κατευθύνθηκε στο στάβλο της Υβόννης. Στάθηκαν εκεί

ακίνητοι και κοιτούσαν ο ένας τον άλλο. Η Υβόννη περιεργάζονταν

με το ήρεμο βλέμμα της όλους αυτούς τους απρόσμενους

επισκέπτες.

- Μπράβο Υβόννη. Μπράβο σου, αγάπη μου! είπε η Κωνσταντίνα

- Μπράβο Υβόννη! Φώναξαν μονομιάς όλα τα παιδιά

- Τα ζώα είναι έτοιμα για την ελευθερία! Και μας το δείχνουν με

κάθε ευκαιρία, είπε ο Λέαντρος και συνέχισε: οι αποδράσεις ζώων

καθοδόν για τα σφαγεία είναι συχνό φαινόμενο που πολλές φορές

όταν φτάνει στα μέσα ενημέρωσης σαν είδηση, καθηλώνει τον

κόσμο, που παρακολουθεί έκπληκτος μια τέτοια συμπεριφορά. Το

άλμα των ζώων στην ελευθερία είναι μια πράξη απρόσμενη η οποία

κλονίζει την αντίληψη για ζώα «εξημερωμένα» και «εξοικειωμένα»,

δηλαδή υποταγμένα στην ανθρώπινη κυριαρχία.

Όμως από ό,τι φαίνεται τα ζώα ποτέ δεν «εξημερώθηκαν» και ποτέ

δεν υποτάχθηκαν, τουλάχιστον στο πνεύμα τους, στον άνθρωπο.

Μας δείχνουν ότι έχουν πλήρη συναίσθηση των συνθηκών δουλείας

που βιώνουν και ότι η αντίδρασή τους σ’ αυτήν θα είναι μόνιμη

όσο αυτό το μαύρο κεφάλαιο παραμένει ανοιχτό. Παρά τις

αλλεπάλληλες διασταυρώσεις και τις άλλες παρεμβάσεις που

αλλοίωσαν τα σώματά τους για να έχουν τα χαρακτηριστικά που

θέλει ο εκμεταλλευτής τους άνθρωπος, παρά την τεχνητή

αναπαραγωγή τους και παρά το πλήρες ξέκομμά τους από την

Φύση και τον εγκλεισμό τους σε κλειστούς χώρους-φυλακές, η

φλόγα της ελευθερίας παραμένει άσβεστη μέσα τους καθώς και

όλες οι άλλες ενστικτώδεις συμπεριφορές που θα τους επιτρέψουν

να γυρίσουν στη Φύση και να ξαναζήσουν ελεύθερα.

Ο καθηγητής ξαναπήρε το λόγο: πράγματι, αν το θέλαμε θα

μπορούσε να παγώσει όλο αυτό τώρα και να κλείσει για πάντα το

μαύρο κεφάλαιο της δουλείας των μη ανθρώπινων ζώων. Αν

σκύβαμε σοβαρά στο θέμα και μπορούσαμε να συλλάβουμε έστω

ένα ελάχιστο μέρος από το τεράστιο κακό που έχουμε προξενήσει

στα ζώα, τότε σίγουρα θα προέκυπτε ένα αυθόρμητο χρέος να

επανορθώσουμε δίνοντας όλες μας τις δυνάμεις σε αυτή την

προσπάθεια. Όπως ακριβώς τις δίναμε μέχρι τώρα για να χτιστεί

αυτό το κολοσσιαίων διαστάσεων τερατούργημα που λέγεται

εκμετάλλευση των ζώων.

Αυτό το χρέος δεν μπορούν να το κάνουν οι άλλοι για μας. Είναι

υπόθεση του καθενός να το φέρει σε πέρας κάνοντας την μόνη

πράξη που σημαίνει ελευθερία και χειραφέτηση για τα ζώα: την

μετάβαση στον κόσμο της περιεκτικής δικαιοσύνης.

Και αυτή είναι μια πράξη αντίστοιχα μεγαλειώδης και κορυφαία

όπως αυτή της απόδρασης των ζώων η οποία εμπνέει το ανθρώπινο

είδος: να σπάσουμε κι εμείς τους φράχτες του μυαλού, αυτούς τους

νοητικούς φράχτες των πιο αντιδραστικών αντιλήψεων για την αξία

της ζωής και να αποδράσουμε στην ελευθερία και στην αλήθεια.

Τα παιδιά ήταν συγκλονισμένα και ενθουσιασμένα. Κατόπιν

ξεχύθηκαν στη φάρμα και έγιναν ένα με αυτά τα πλάσματα που

από την σίγουρη καταδίκη είχαν τη μεγάλη τύχη να βρεθούν σε

αυτό το ιδανικό για την ζωή περιβάλλον όπου θα περάσουν με

ηρεμία το υπόλοιπο της ζωής τους. Χάιδευαν τα ζώα, έπαιζαν μαζί

τους και τραβούσαν φωτογραφίες. Ποτέ στη ζωή τους δεν είχαν

βιώσει κάτι τέτοιο. Το σημερινό μάθημα ήταν μοναδικό και είναι

βέβαιο ότι θα παραμείνει αξέχαστο μιας και μια νέα λυτρωτική

γνώση και εμπειρία είχε κατακτηθεί: η συγγένεια και η σύνδεση

των αισθανόμενων όντων.

* * *

15

Γίνομαι καταφύγιο

Η εμπειρία της επίσκεψης ήταν πολύ δυνατή. Ο Νικηφόρος

νοιώθει γεμάτος από ιδέες, σκέψεις και συναισθήματα και βιάζεται

να τα καταγράψει στο χαρτί.

- Νομίζω ότι ο καθένας από εμάς μπορεί να γίνει ένα καταφύγιο

για τη ζωή που διώκεται χωρίς λόγο, σκέφτεται δυνατά, και

συνεχίζει: αυτό το «Γίνομαι καταφύγιο» είναι πιστεύω το

αδιαμφισβήτητο μήνυμα που βγαίνει από όλα αυτά που

μεσολάβησαν το τελευταίο διάστημα. Το βάζω λοιπόν ως τίτλο

γιατί είναι μια φράση τόσο τρυφερή και συμβολική, τόσο γεμάτη

από ζεστασιά και συμπόνια.

«Γίνομαι καταφύγιο»

Είναι ζωτικής σημασίας να αντιστρέψουμε την παρακμιακή πορεία

του κόσμου άμεσα. Χρειαζόμαστε μιαν άλλη ενέργεια, την

ενέργεια του καλού η οποία θα υποκαταστήσει την ενέργεια του

κακού που τώρα κυριαρχεί. Αυτή η νέα ενέργεια είναι η δικαιοσύνη

η οποία μπορεί να κάνει πάλι τον πλανήτη μας ένα μεγάλο

καταφύγιο και μια όαση ζωής, όπου εκεί αυτή θα βρει ξανά το

σεβασμό και την ελευθερία και όπου θα ευημερεί και θα βιώνεται

όπως της αξίζει αντί να απαξιώνεται και να ξοδεύεται όπως σήμερα.

Αυτό το μεγάλο καταφύγιο στην πραγματικότητα θα προέλθει από

τα δισεκατομμύρια ατομικά καταφύγια που αντιστοιχούν στον

καθένα από εμάς. Όλοι μας μπορούμε και υπάρχει τεράστια

ανάγκη να γίνουμε καταφύγια για όλους αυτούς που

ανυπεράσπιστοι και χωρίς λόγο χάνουν την ζωή τους για να

εξυπηρετηθούν ματαιότητες. Και είναι συμβολικό και ουσιαστικό

να ξεκινήσουμε με αυτούς που χωρίς να το θέλουν και χωρίς να

μας το έχουν επιτρέψει, υφίστανται την απόλυτη καταπίεση: τα ζώα

Έτσι, η έννοια του «Γίνομαι καταφύγιο» σημαίνει πρωταρχικά ότι

επιθυμώ να ζω χωρίς να συμμετέχω στην εκμετάλλευση των ζώων.

Και αυτή η πηγαία επιθυμία για περιεκτική δικαιοσύνη που έρχεται

στο προσκήνιο, σημαίνει την αυθόρμητη συνάντηση με τον

αισθανόμενο άνθρωπο που υπήρχε μέσα μας, περιμένοντας την

ευκαιρία να εκδηλωθεί. Είναι η ξεχωριστή στιγμή όπου σώμα και

πνεύμα γίνονται και πάλι ένα, αφού η φυτοφάγος ανατομία του

σώματός μας βρίσκει επιτέλους το ταίρι της, δηλαδή την

αντίστοιχη συνείδηση και σκέψη. Έτσι τερματίζεται η εσωτερική

δυσαρμονία και διαμάχη. Και η συνείδησή μας παύοντας να είναι

σε αντιπαλότητα με το σώμα, παύει να είναι σε αντιπαλότητα και

με τον κόσμο μας. Αυτή η πράξη της συμφιλίωσης της συνείδησης

με το πλασμένο για ειρήνη σώμα είναι συμβολική της ένωσης και

της συμφιλίωσής μας με την ζωή, και αντικατοπτρίζει με τον

καλύτερο τρόπο την έννοια του καταφυγίου.

Το «Γίνομαι καταφύγιο» σημαίνει ακόμα ότι αναδεικνύεται το

κοινό χαρακτηριστικό που μας συνδέει όλους -η αισθανόμενη ζωή-

και ότι αυτή η αξία αποκαθίσταται και επιβεβαιώνεται. Και

καταρρέει για πάντα η πλάνη ότι η προσωπική ευημερία και ευεξία

μπορεί να περνάει από την καταπίεση της ζωής των άλλων, οι

οποίοι τεχνητά αποδυναμωμένοι και στερημένοι κάθε δυνατότητας

να αμυνθούν, συντρίβονται με βρόμικο, δόλιο και χυδαίο τρόπο.

Η κατάρρευση μιας τέτοιας ματαιότητας αποκαλύπτει την

πραγματική φύση του κυρίαρχου ρεύματος που μας κατηύθυνε

μέχρι τώρα και μας ήθελε εχθρούς της ζωής αλλά συνάμα

γεμάτους με την αυταπάτη ότι κάνουμε το καλό, όπως πχ το να

συμμετέχουμε στην εκμετάλλευσή των ζώων τρώγοντάς τα, αλλά

παρόλα αυτά να πιστεύουμε ότι είμαστε φιλόζωοι, ή το να

μετέχουμε σε έναν άκριτο καταναλωτισμό και να νομίζουμε ότι

είμαστε οικολόγοι, και πολλές ακόμη περιπτώσεις νοητικής

δυσαρμονίας.

Με το «Γίνομαι καταφύγιο» δείχνουμε ξεκάθαρα ότι οι καλές

προθέσεις βρίσκουν τελικά διέξοδο σε θετικές πράξεις, με τον πιο

άμεσο και χειροπιαστό αντίκτυπο να σώζουμε μόνο από την

διατροφή μας 100 ζωές ζώων κάθε χρόνο. Με αυτό τον τρόπο

ζωής δεν προσφέρουμε μόνο καταφύγιο σε αυτές τις 100 ζωές,

αλλά πάνω απ’ όλα προσφέρουμε την ηθική διαβεβαίωση ότι αυτές

μετράνε και δείχνουμε ξανά ότι η ζωή έχει αξία, κόντρα στη

κουλτούρα του θανάτου και στο κυρίαρχο ρεύμα της που την

εκμηδενίζει. Και επιπλέον ξεσκεπάζουμε την εξαπάτηση αυτού του

συστήματος, που ενώ είναι ολοφάνερα αδιάφορο για την υγεία μας

και την ζωή μας, με δόλο προσπαθεί να μας πείσει ότι η

καταπιεσμένη, κρεουργημένη ζωή είναι «τροφή» μας. Ή ότι για την

κάλυψη των αναγκών μας, ο σκοπός αγιάζει τα μέσα, έτσι ώστε να

μας εξαπατήσει να στηρίζουμε και να κρατάμε γερά στη θέση της

την καταπίεση των αισθανόμενων όντων και έτσι τελικά και την

δική μας.

Έτσι το «Γίνομαι καταφύγιο» αποκτά την διάσταση της ανάδειξης

της αλήθειας: ότι δηλαδή οι λύσεις υπάρχουν όταν δούμε τα

πράγματα μέσα από το πρίσμα της περιεκτικής δικαιοσύνης. Και

τότε κανένας σκοπός δεν δίνει το ελεύθερο για ανήθικες, άδικες

πράξεις που επειδή γίνονται τα τελευταία 10 χιλιάδες χρόνια (από

την εποχή της κατ’ ευφημισμό «εξημέρωσης» των ζώων), θα πρέπει

να θεωρούνται δεδομένες, «φυσιολογικές» και εκτός κριτικής.

Γιατί το «Γίνομαι καταφύγιο» είναι τελικά η αλήθεια ότι κανένας

δεν χρειάζεται να υποφέρει, και μόνο όταν κανένας δεν υποφέρει,

τότε όλοι μπορούν πραγματικά να ευημερούν.

Ξαφνικά το τηλέφωνο χτυπάει: Γεια σου Κωνσταντίνα

- Διακόπτω από τίποτα; τον ρωτά.

- Όχι, έγραφα ένα ακόμη άρθρο. Για την ακρίβεια μόλις το

τελείωσα.

- Περίφημα. Κι εγώ γι αυτό σε πήρα. Ήδη έχω μεταφράσει κι εγώ

τα πρώτα άρθρα, έχουμε επίσης μαζέψει πολύ υλικό από την

επίσκεψη στο καταφύγιο και έχουμε και κάποια βίντεο έτοιμα.

Νομίζω ότι το επόμενο βήμα που μένει δεν είναι παρά να

βγάλουμε προς τα έξω όλο αυτό το υλικό. Εννοώ να κάνουμε ένα

ιστολόγιο και να το ανεβάσουμε. Τι λες;

- Δεν χρειάζεται καν ρώτημα Κωνσταντίνα. Έχουμε χρέος να

εκπαιδεύσουμε το κόσμο: οι άνθρωποι είναι εγκλωβισμένοι σε

ολέθριες συνήθειες – πρώτα και κύρια σε αυτή την επιβεβλημένη,

κυρίαρχη διατροφή - γιατί έτσι τους έχουν μάθει. Υπάρχει άγνοια

και σύγχυση. Υπάρχουν μύθοι και προκαταλήψεις που πρέπει να

σπάσουν.

- Η ιστοσελίδα θα μας δώσει τη δυνατότητα να φτάσουμε σε

περισσότερο κόσμο, να αγγίξουμε πολλές καρδιές και να τις

απεγκλωβίσουμε από την λεηλασία της ζωής των άλλων

αισθανόμενων όντων.

- Σωστά και ακόμη να δείξουμε στους ανθρώπους πόσο

απελευθερωτικός και λυτρωτικός είναι ο δρόμος του επαναστάτη

της φακής: το να ζεις και να ευημερείς χωρίς να βλάπτονται και να

αδικούνται άλλα αισθανόμενα όντα. Αλήθεια όμως έχεις καμιά

ιδέα πως θα ονομάσουμε την σελίδα μας;

- Μα Νικηφόρε αυτό δεν χρειάζεται πολλή σκέψη.

- Μη μου πεις ... ότι είναι αυτό που φαντάζομαι;

- Ακριβώς! epanastatistisfakis!

Τι καλύτερο όνομα από αυτό!

* * *

16

Η ευχάριστη Οδύσσεια προς την Ιθάκη της ειρηνικής διατροφής

Ένα από τα επόμενα απογεύματα ο Νικηφόρος, η Κωνσταντίνα

και ο Αλήτης ανεβαίνουν στη κορυφή του λόφου.

Η ιστοσελίδα ξεκίνησε. Ο Νικηφόρος και η Κωνσταντίνα είναι

ενθουσιασμένοι γιατί η υποδοχή από το κόσμο είναι θετική και η

επισκεψιμότητα ανεβαίνει. Μέσα σε λίγο καιρό κατάφεραν να

κάνουν τόσα πολλά και αυτό είναι η καλύτερη εγγύηση ότι

μπορούν να καταφέρουν ακόμα περισσότερα στο μέλλον. Είναι

αισιόδοξοι αλλά δεν τρέφουν αυταπάτες ότι το άνοιγμα αυτής της

όμορφης ιδέας στο κόσμο θα είναι μια εύκολη υπόθεση όταν έχουν

να αναμετρηθούν με τόσο βαθιά ριζωμένες συνήθειες, αντιλήψεις

και στερεότυπα. Όμως πιστεύουν ότι η αλήθεια αυτού του

ειρηνικού τρόπου ζωής που μεταφέρεται με συνέπεια μέσα από το

προσωπικό παράδειγμα έχει τη δύναμη να συγκινήσει τις καρδιές

των ανθρώπων με τον ίδιο τρόπο που άγγιξε και τις δικές τους. Και

όταν -σε ανύποπτο χρόνο για τον καθένα- έρθει η στιγμή της

αλήθειας, τότε ξεκινάει μια ατομική κοσμογονία απρόσμενα

αναζωογονητική και λυτρωτική.

Η δική τους εμπειρία από αυτόν το τρόπο ζωής είναι μια

θαυμαστή ιστορία μεταμόρφωσης, η οποία πραγματικά τους

σημάδεψε και κυριολεκτικά τους έκανε άλλους ανθρώπους,

χαρίζοντάς τους πρωτόγνωρα αισθήματα και συναισθήματα και

δυνατές συγκινήσεις. Οδήγησε το μυαλό σε σκέψεις, συνειρμούς

και συνδέσεις που δεν θα έκανε ποτέ πριν και συνολικά τους

βοήθησε να αρχίσουν να ανακαλύπτουν κομμάτι - κομμάτι έναν

νέο εαυτό που υπό άλλες συνθήκες δεν θα τον γνώριζαν ποτέ. Θα

το περιέγραφαν θαρρείς σαν μια όμορφη, γεμάτη προσμονή

περιπέτεια ανασκαφής όπου το εύρημα που αποκαλύπτεται

σταδιακά και έρχεται στο φως δεν είναι τίποτε άλλο παρά ο

πραγματικός μας εαυτός, ο αισθανόμενος άνθρωπος που υπήρχε

κρυμμένος μέσα μας. Και αυτή η ευχάριστη Οδύσσεια που

ξεκίνησαν μαζί συνεχίζεται με την υπόσχεση να τους μεταφέρει σε

ολοένα και πιο όμορφους προορισμούς. Όμως το πιο σημαντικό

είναι ότι αυτό το υπέροχο ταξίδι είναι μπροστά τους γιατί είναι

νέοι, είναι το μέλλον αυτού του κόσμου. Και στη λαμπρή αυτή

πορεία θα φωτίζουν συνεχώς με το παράδειγμά τους το δρόμο

προς την Ιθάκη της ειρηνικής διατροφής, εμπνέοντας έτσι κι

άλλους να τον ακολουθήσουν.

Το σούρουπο σιγά σιγά πέφτει και μια θεαματική πανσέληνος

αναδύεται στον ουρανό. Η παρέα καθισμένη στη κορυφή

απολαμβάνει τη γαλήνη της βραδιάς. Ο διάλογος σβήνει απαλά

στη σιωπή καθώς μια αίσθηση μαγείας και έκστασης διαχέεται

στην ατμόσφαιρα. Η Φύση τους έχει πλέον ρουφήξει στην

απέραντη αγκαλιά της και τους ταξιδεύει ανέμελα και ηδονικά στο

μεγαλείο της.

Μακριά, μέσα από το δάσος ακούγεται η φωνή του Αστέριου. Σε

λίγο ένα μεγάλο πουλί αιωρείται από πάνω τους και τους κοιτάζει

με τα μεγάλα του μάτια.

Σηκώνονται και τον κοιτούν και αυτοί.

Ο Νικηφόρος σηκώνοντας τα χέρια ψηλά τον χαιρετάει και του

φωνάζει: Αστέριεεεε! Σ’ αγαπάωωωωωωω!

ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ    

Ο Χρήστος Γρ. Γεωργιάδης γεννήθηκε στην Αθήνα. Σπούδασε στη Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών και εργάζεται ως εκπαιδευτικός. Γράφει διεξοδικά για την ειρηνική διατροφή και την περιεκτική δικαιοσύνη (veganism) (περισσότερα από 100 άρθρα τα οποία είναι δημοσιευμένα στο διαδίκτυο) και επίσης ασχολείται εθελοντικά με την μετάφραση και τον υποτιτλισμό άρθρων και βίντεο για τα ίδια θέματα.Το 2015 κυκλοφόρησε σε αυτο-έκδοση την νεανική νουβέλα «Ο επαναστάτης της φακής» η οποία διανέμεται δωρεάν σε μορφή ηλεκτρονικού βιβλίου από τον ιστοχώρο epanastatistisfakis.weebly.com.